|
|
|
| ECLI:NL:GHSHE:2026:2994 | | | | | Datum uitspraak | : | 28-10-2026 | | Datum gepubliceerd | : | 10-11-2026 | | Instantie | : | Gerechtshof 's-Hertogenbosch | | Zaaknummers | : | 25/1173 | | Rechtsgebied | : | Belastingrecht | | Indicatie | : | Belanghebbende koopt een machine en verkoopt deze door aan een Duitse GmbH. Zij vraagt om aftrek van voorbelasting en toepassing van het nultarief ter zake van de levering aan de Duitse GmbH.
De inspecteur bestrijdt de toepassing van het nultarief.
Het hof oordeelt dat het daadwerkelijke vervoer naar een andere lidstaat voorwaarde is voor toepassing van het nultarief ter zake van een intracommunautaire levering. Het hof oordeelt dat belanghebbende, mede gelet op de gemotiveerde betwisting door de inspecteur, niet aannemelijk heeft gemaakt dat de machine is vervoerd naar Duitsland.
Ook ten aanzien van delen van de machine die volgens belanghebbende zijn afgehaald en naar Duitsland zouden zijn vervoerd, heeft belanghebbende geen enkel bewijs overgelegd. | | Trefwoorden | : | belastingrecht | | | fiscale eenheid | | | huurovereenkomst | | | landbouw | | | naheffingsaanslag | | | omzetbelasting | | | wet op de omzetbelasting | | | | Uitspraak | GERECHTSHOF ’s-HERTOGENBOSCH
Team belastingrecht
Meervoudige Belastingkamer
Nummer: 25/1173
Uitspraak op het hoger beroep van
[belanghebbende 1] BV en [belanghebbende 2] BV,
gevestigd in [vestigingsplaats] ,
hierna: belanghebbende,
tegen de uitspraak van de rechtbank Zeeland-West-Brabant (hierna: de rechtbank) van 28 mei 2025, nummer BRE 24/3099, in het geding tussen belanghebbende en
de inspecteur van de Belastingdienst,
hierna: de inspecteur.
1Ontstaan en loop van het geding
1.1.
De inspecteur heeft een naheffingsaanslag omzetbelasting over de periode 1 januari 2017 tot en met 31 december 2017 opgelegd. Tevens is bij beschikking belastingrente in rekening gebracht.
1.2.
Belanghebbende heeft bezwaar gemaakt. De inspecteur heeft uitspraak op bezwaar gedaan en het bezwaar ongegrond verklaard.
1.3.
Belanghebbende heeft tegen deze uitspraak beroep ingesteld bij de rechtbank.
De rechtbank heeft het beroep ongegrond verklaard.
1.4.
Belanghebbende heeft tegen de uitspraak van de rechtbank hoger beroep ingesteld bij het hof. De inspecteur heeft een verweerschrift ingediend.
1.5.
De zitting heeft plaatsgevonden op 3 september 2026 in ’s-Hertogenbosch. Daar zijn verschenen namens belanghebbende, [naam 1] (hierna: [naam 1] ) en [naam 2] (hierna: [naam 2] ), en [gemachtigde] als gemachtigde van belanghebbende, en, namens de inspecteur, [inspecteur 1] , [inspecteur 2] en [inspecteur 3] .
1.6.
Gemachtigde heeft tijdens de zitting een pleitnota voorgelezen en exemplaren daarvan overgelegd aan het hof en aan de andere partij. [naam 2] heeft vervolgens een verklaring voorgelezen en deze verklaring is aan het dossier toegevoegd.
1.7.
Het hof heeft aan het einde van de zitting het onderzoek gesloten.
1.8.
Van de zitting is een proces-verbaal opgemaakt, dat gelijktijdig met de uitspraak in Mijn Rechtspraak wordt geplaatst.
2Feiten
2.1.
Belanghebbende is een fiscale eenheid voor de omzetbelasting die bestaat uit de volgende rechtspersonen: [belanghebbende 1] BV (hierna: [belanghebbende 1] ) en [belanghebbende 2] BV (hierna: [belanghebbende 2] ). [belanghebbende 1] is de enig aandeelhouder en bestuurder van [belanghebbende 2] . [naam 1] en [naam 2] zijn de bestuurders van [belanghebbende 1] . De activiteiten van belanghebbende bestaan uit het verhandelen, repareren en het vervaardigen van nieuwe en gebruikte machines en werktuigen voor de landbouw, beregening, grondverzet en wegenbouw.
2.2.
Belanghebbende heeft in haar aangifte over de maand april 2017 verzocht om teruggaaf van omzetbelasting van € 106.164.
2..3. Naar aanleiding van de aangifte omzetbelasting heeft de inspecteur belanghebbende verzocht kopieën over te leggen van facturen met betrekking tot de verrichte leveringen binnen de Europese Unie en van de facturen die aan de door haar afgetrokken voorbelasting ten grondslag liggen.
2.4.
In antwoord op het verzoek van de inspecteur heeft belanghebbende (onder meer) een inkoopfactuur van [bedrijf 1] (hierna: [bedrijf 1] ) voor de machine ABO 2500 (de machine) overgelegd. De factuur (nummer [nummer 1] ) ten bedrage van € 828.849,26 is gedagtekend 3 april 2017. Op de factuur staat een bedrag van € 143.850 aan omzetbelasting vermeld.
2.5.
Ook heeft belanghebbende een verkoopfactuur voor de machine aan [bedrijf 2] GmbH (hierna: [bedrijf 2] ) overgelegd. De factuur ten bedrage van € 840.000 is gedagtekend 3 april 2017. Er is op de factuur geen melding van omzetbelasting gemaakt. Belanghebbende heeft in de aangifte omzetbelasting in verband met de verkoop en levering van deze machine naar Duitsland het nultarief toegepast.
2.6.
De inspecteur heeft de verzochte teruggave over de maand april 2017 van € 106.164, met dagtekening 14 juli 2017, verleend.
2.7.
Een ambtgenoot van de inspecteur heeft een controle ingesteld bij [bedrijf 1] om de juistheid van de in 2.4 genoemde factuur vast te stellen. [bedrijf 1] is een eenmanszaak die wordt geëxploiteerd door mevrouw [naam 3] . De heren [naam 4] (vanaf 2 januari 2013) en [naam 5] (vanaf 1 augustus 2016 tot 1 juli 2017) zijn gevolmachtigden van [bedrijf 1] . Tijdens het onderzoek heeft [naam 4] verklaard dat de factuur niet door [bedrijf 1] is opgemaakt.
2.8.
De inspecteur heeft vervolgens een boekenonderzoek ingesteld bij belanghebbende naar (onder meer) de aanvaardbaarheid van de aangiften omzetbelasting over de periode van 1 januari 2017 tot en met 31 december 2017. De bevindingen van het boekenonderzoek zijn vastgelegd in een controlerapport van 3 juni 2021. De inspecteur heeft zich op het standpunt gesteld dat de voorbelasting die betrekking heeft op de in 2.4 bedoelde inkoopfactuur van 3 april 2017 onterecht in aftrek is gebracht, omdat deze factuur vals is. Het gaat om een bedrag aan voorbelasting van € 143.850.
2.9.
Naar aanleiding van het boekenonderzoek heeft de inspecteur de naheffingsaanslag met dagtekening 27 oktober 2022 opgelegd (zie 1.1).
2.10.
De inspecteur heeft zijn motivering van de naheffingsaanslag gedurende de bezwaarfase gewijzigd. Daarbij heeft hij zich (primair) op het standpunt gesteld dat het nultarief niet van toepassing is op de levering van de machine aan [bedrijf 2] . De inspecteur heeft het bezwaar ongegrond verklaard.
2.11.
De FIOD heeft een strafrechtelijk onderzoek ingesteld naar [belanghebbende 1] en [belanghebbende 2] wegens het opzettelijk onjuist dan wel onvolledig doen van aangifte omzetbelasting over (onder meer) de maand april 2017. Het eindproces-verbaal van dit strafrechtelijk onderzoek behoort tot de gedingstukken. In het kader van het onderzoek hebben (onder meer) [naam 5] en [naam 6] (chauffeur) (hierna: [naam 6] ) getuigenverklaringen afgelegd. Tot het dossier behoort het document ‘Aantekening mondeling vonnis’ betreffende [naam 1] met daarin (voor zover relevant) de volgende informatie:
“BESLISSING
T.a.v. feit 2:
Vrijspraak”
2.12.
In de administratie van belanghebbende zijn vier vrachtbrieven en één afleverbon aangetroffen. Bij het opstellen van de vrachtbrieven is gebruik gemaakt van zogenoemde CMR-formulieren:
Nummer
Dagtekening
Afzender
Ontvanger
Afleverbon
[nummer 2]
30 maart 2017
[bedrijf 1]
Belanghebbende
Nee
[nummer 3]
18 april 2017
Belanghebbende
[bedrijf 2]
Nee
[nummer 4]
8 mei 2017
[bedrijf 1]
Belanghebbende
Ja
[nummer 5]
27 mei 2017
Belanghebbende
[bedrijf 2]
Nee
Ook zijn rittenregistraties aangetroffen van de betreffende dagen, zonder daarop vermeldingen van de begin- en eindbestemming van de ritten.
2.13.
In alle vrachtbrieven is belanghebbende aangemerkt als vervoerder. Als bedrijfsadres van [bedrijf 2] wordt in de vrachtbrieven met nummers [nummer 3] en [nummer 5] de [adres 1] in [plaats 1] vermeld en daarin staat als afleveradres ‘ [plaats 1] ’.
2.14.
In de administratie is een aantal werkorders gevonden, waaronder een werkorder van 1 oktober 2017, betreffende een machine ABO 2500.
2.15.
Per 1 december 2016 is [naam 5] de enig aandeelhouder van [bedrijf 2] . Op 16 januari 2018 heeft de Duitse belastingdienst gereageerd op een informatieverzoek. De Duitse belastingdienst heeft contact gehad met de verhuurder van de [adres 1] in [plaats 1] . De verhuurder heeft aangegeven dat hij geen contact heeft gehad met [bedrijf 2] en dat er geen huurovereenkomst met [bedrijf 2] is of is geweest.
2.16.
[bedrijf 2] is opgericht op 24 april 2015, op 17 april 2018 is een ambtshalve opheffing aangekondigd en op 19 november 2018 is deze vennootschap opgeheven wegens gebrek aan vermogen.
2.17.
Met betrekking tot de levering van de machine aan belanghebbende heeft [naam 5] tegenover de FIOD op 29 oktober 2018 een verklaring afgelegd, waarin (voor zover relevant) staat:
“Vraag verbalisanten:
Zijn er schriftelijke afspraken gemaakt omtrent de levering en de betaling?
Zo ja, kunt u die dan laten zien?
Antwoord gehoorde:
De machine is opgehaald door een medewerker van [belanghebbende 2] . Ik was daar bij. Dat is met een dieplader gebeurd. Volgens mij is dat 1 transport geweest. (…)”
2.18.
Met betrekking tot de vrachtbrief van 27 mei 2017 (nummer [nummer 5] ) heeft [naam 6] tegenover de FIOD op 29 oktober 2018 het volgende verklaard:
“Vraag:
Kunt u iets herinneren of herkennen aan deze vrachtbrief?
Antwoord:
Ja, de vrachtauto, het kenteken herken ik. Ik zie dat de handtekening niet van mij is die hieronder staat. Hier op de vrachtbrief is mijn naam met een i geschreven en ik schrijf mijn naam met een ij. Mijn naam is niet goed geschreven en het is mijn handschrift niet. Ik heb deze vrachtbrief niet ondertekend. (…) De postcode kan kloppen, maar ik ben niet in [plaats 1] geweest. Ik rijd wel ooit naar Duitsland, maar met betrekking tot deze machine ben ik niet in Duitsland geweest.”
2.19.
[naam 5] heeft op 19 maart 2021 tegenover de rechter-commissaris over de vrachtbrief van 30 maart 2017 (nummer [nummer 2] ) het volgende verklaard:
“De machine is op 08 mei 2017 opgehaald. Het klopt dat ik daarbij aanwezig was.
(…)
Gevraagd wordt hoe het zat met de levering van de machine en het opmaken van de factuur. De machine is in meerdere delen geleverd. De keer dat mijn vader verbaasd was over het ophalen van de machine bij [bedrijf 1] was volgens mij de eerste levering. Dit was dus begin mei 2017. Mij wordt voorgehouden dat de CMR van eind maart is (Doc 016-1 van 2). De handtekening die daar staat is inderdaad van mij. Ik kan het verschil in data verder niet verklaren.”
2.20.
[naam 6] heeft op 9 december 2020 tegenover de rechter-commissaris met betrekking tot de vrachtbrieven van 8 mei 2017 en 27 mei 2017 (nummers [nummer 4] en [nummer 5] ) het volgende verklaard:
“U toont mij document 014A 2/2 en 020A 1/2. Dat laatste document is een daguitdraai van 08 mei 2017. In de laatste kolom staat mijn naam onder het kopje ‘chauffeur’. Ik zal dan inderdaad de chauffeur zijn geweest. Het klopt dat ik dus op 08 mei deze rit van [plaats 2] naar [vestigingsplaats] heb gemaakt.
(…)
“U houdt mij voor dat ik op 25 februari 2019 in het verhoor bij de FIOD heb verklaard dat ik niet naar [plaats 1] ben gereden (…) Het kan zijn dat ik toen een fout antwoord heb gegeven. Het kan zijn dat ik wel naar [plaats 1] ben gereden.”
2.21.
[naam 2] heeft op 4 maart 2020 tegenover de gerechtsdeurwaarder met betrekking tot de vrachtbrief van 30 maart 2017 (nummer [nummer 2] ) het volgende verklaard:
“3) Heb jij iets van doen gehad met levering van de machine van [bedrijf 1] aan jullie?
Ja ik ben 1 keer in [plaats 2] geweest om daar onderdelen op te halen. Ergens eind maart 2017.
4) Ik toon jou de CMR van 30.3.2017 (doc-021 1 van 3 tot en met 3 van 3) en een ritstaat van 30.3.2017 (doc-21a 1 van 2 en 2 van 2). Wat kun je daarover verklaren?
Dat is het transport dat ik heb uitgevoerd. Ik kan de handtekening niet lezen op het stuk dat u mij voorhoudt. Op de ritstaten staat [naam 2] , dat ben ik. Mijn persoonlijke pasje komt in de tachograaf. Die gegevens worden ingelezen in het programma. De ritstaat is een uitdraai van die dag.”
2.22.
[naam 5] heeft belanghebbende op 5 mei 2017 een e-mail gestuurd. In de e-mail staat – voor zover relevant – het volgende:
“Wij bedanken u voor het ontvangst in het mooie Brabant vorige week.
Wij presenteren aan u de Automatic Bag Opener 2500. Wij danken u voor de opdracht en sturen u een orderbevestiging.
In overleg met uw transportafdeling kan deze vanaf 8 mei worden opgehaald op onze locatie aan [adres 2] , [postcode] in [plaats 2] .”
2.23.
[getuige] heeft op 31 januari 2019 als getuige tegenover de FIOD verklaard dat hij op 1 september 2017 in dienst is getreden bij [belanghebbende 2] en dat hij werkzaamheden heeft verricht aan de ABO 2500 en dat deze machine tot eind januari 2018 in de werkplaats in [vestigingsplaats] heeft gestaan.
2.24.
Belanghebbende heeft een factuur van 19 december 2017 en een vrachtbrief van 30 december 2017 met nummer [nummer 6] overgelegd die betrekking heeft op de levering van een haakarm. In die vrachtbrief is belanghebbende aangemerkt als afzender en [bedrijf 2] als ontvanger.
3Geschil en conclusies van partijen
3.1.
Het geschil betreft het antwoord op de volgende vragen:
I. Is op de levering van de machine door belanghebbende aan [bedrijf 2] het 0%-tarief van toepassing?
II. Handelt de inspecteur in strijd met het beginsel van willekeur, omdat ten aanzien van een identieke factuur en vrachtbrief uit december 2017 (zie 2.24) de inspecteur wel de toepassing van het 0%-tarief accepteert?
III. Handelt de inspecteur in strijd met de onschuldpresumptie?
3.2.
Belanghebbende concludeert tot vernietiging van de uitspraak van de rechtbank en vernietiging van de naheffingsaanslag. De inspecteur concludeert tot bevestiging van de uitspraak van de rechtbank.
4Gronden
Ten aanzien van het geschil
I. Toepassing 0%-tarief
4.1.
Op grond van artikel 9, lid 2, letter b, Wet op de omzetbelasting 1968 (hierna: Wet OB) bedraagt de belasting nihil voor leveringen van goederen en diensten, genoemd in de bij die wet behorende tabel II, mits is voldaan aan bij algemene maatregel van bestuur vast te stellen voorwaarden.
4.2.
In Tabel II, letter a, onder 6, behorende bij de Wet OB is opgenomen: goederen die worden vervoerd naar een andere lidstaat, wanneer deze goederen aldaar zijn onderworpen aan heffing van belasting ter zake van intracommunautaire verwerving van die goederen.
4.3.
In artikel 12 Uitvoeringsbesluit omzetbelasting 1968 is bepaald dat de aanspraak op toepassing van het tarief van nihil voor o.a. leveringen genoemd in de bij de wet behorende tabel II, slechts geldt, indien de toepasselijkheid van dat tarief uit boeken en bescheiden blijkt. Voorts geldt dat de ondernemer beschikt over het btw-identificatienummer van degene die de goederen afneemt (artikel 12, lid 2, letter a, onder 2, Uitvoeringsbesluit omzetbelasting 1968).
4.4.
Het nultarief geldt wanneer de macht om als een eigenaar over het goed te beschikken aan de afnemer is overgedragen, de leverancier aantoont dat het goed naar een andere lidstaat is verzonden of vervoerd en het goed dientengevolge Nederland fysiek heeft verlaten. De leverancier dient een belastingplichtige te zijn, terwijl de afnemer een belastingplichtige of niet-belastingplichtige rechtspersoon in een andere lidstaat dient te zijn. De bewijslast voor toepassing van het 0%-tarief rust op belanghebbende.
4.5.
Belanghebbende stelt dat de machine naar Duitsland is vervoerd in het kader van de levering aan [bedrijf 2] . De inspecteur bestrijdt dit gemotiveerd en wijst op diverse ongerijmdheden.
4.6.
Voorop staat dus dat het daadwerkelijke vervoer naar een andere lidstaat voorwaarde is voor de toepassing van het nultarief ter zake van een intracommunautaire levering. Het hof is van oordeel dat belanghebbende, mede gelet op de gemotiveerde betwisting door de inspecteur, niet aannemelijk heeft gemaakt dat de machine is vervoerd naar Duitsland. In dat kader wijst het hof op de volgende feiten en omstandigheden.
Vaststaat dat op 18 april 2017 en op 27 mei 2017 met de vrachtauto met oplader met kenteken [kenteken] is gereden. Op de CMR’s staat vermeld dat op die data delen van een Big Bag Opener (Automatic) ABO 2500 zouden zijn vervoerd. Als geadresseerde staat vermeld [bedrijf 2] met als adres [adres 1] in [plaats 1] . De verhuurder van dit bedrijfspand kent [bedrijf 2] niet. Tevens staat vast dat de (delen van de) machine in ieder geval niet op dat adres is gelost. [naam 2] heeft weliswaar verklaard dat zij de (delen van) de machine elders in [plaats 1] heeft gelost, maar het betreffende adres weet zij zich niet te herinneren. In zoverre bevat de CMR dus onjuiste gegevens en zal het hof daarom geen (voldoende) doorslaggevende betekenis toekennen aan de CMR. Ten aanzien van de rit van 27 mei 2017 is – gelet op het aantal gereden kilometers – niet aannemelijk dat dit een rit naar [plaats 1] is geweest. Ook de stelling van belanghebbende dat de chauffeur wellicht rechtstreeks naar het afleveradres in [plaats 1] is gereden, acht het hof niet aannemelijk. Belanghebbende heeft desgevraagd niet duidelijk kunnen maken hoe de chauffeur op de hoogte zou moeten zijn van een ander afleveradres en de stelling strookt ook niet met de tachograaf-gegevens van de rit van 18 april 2017, aangezien uit die tachograafgegevens volgt dat na de eerste grote rit, slechts kort is gereden naar een eventuele alternatieve locatie. Het hof leidt hieruit af, dat zoal sprake is geweest van een ander afleveradres dan [adres 1] in [plaats 1] , deze alternatieve locatie in de buurt is geweest en daarmee het forse verschil tussen de werkelijke kilometers op 27 mei 2017 en het aantal kilometers voor een eventuele rit naar [plaats 1] , niet is te verklaren. Daarbij komt dat de chauffeur [naam 6] aanvankelijk tegenover de FIOD heeft verklaard, niet naar [plaats 1] te hebben gereden. Weliswaar heeft hij later verklaard dat hij wellicht een onjuiste verklaring heeft afgelegd, maar daarmee is niet komen vast te staan dat sprake is geweest van een rit naar Duitsland.
Ook de volgende feiten en omstandigheden doen ernstige twijfels rijzen over een eventueel vervoer naar Duitsland.
[getuige] , die in september 2017 in dienst is getreden, verklaart dat deze machine toen aanwezig was op de bedrijfslocatie van belanghebbende en dat daaraan werkzaamheden hebben plaatsgevonden. Dit wordt bevestigd door een interne werkorder van 1 oktober 2017, waarin melding wordt gemaakt van werkzaamheden aan een ABO 2500.
4.7.
Delen van de machine zouden volgens belanghebbende zijn afgehaald en naar Duitsland zijn vervoerd. Belanghebbende heeft geen enkel bewijs daarvan overgelegd.
4.8.
Het voorgaande betekent dat niet duidelijk is waar de machine dan wel onderdelen zouden zijn afgeleverd en er zoveel twijfel bestaat over het vervoer van de machine en de onderdelen naar Duitsland in de onderhavige periode, dat belanghebbende niet in haar bewijslast is geslaagd om aannemelijk te maken dat recht bestaat op toepassing van het nultarief. Alle door belanghebbende in beroep en hoger beroep aangevoerde theoretisch alternatieve mogelijkheden ten aanzien van de feiten en omstandigheden, zijn niet gestaafd door bewijsmiddelen en kunnen daarom niet tot de conclusie leiden dat belanghebbende het vervoer naar Duitsland aannemelijk heeft gemaakt.
II. Verbod op willekeur
4.9.
Belanghebbende heeft gesteld dat de inspecteur in strijd met het verbod op willekeur heeft gehandeld door de toepassing van nultarief op een levering van een haakarm aan [bedrijf 2] in december 2017 wel te accepteren en ten aanzien van de onderhavige transactie niet.
Aanvankelijk werd deze transactie ook gemeld in een brief van de inspecteur van 23 februari 2023. De inspecteur heeft onweersproken gesteld dat tijdens het hoorgesprek duidelijk is geworden dat deze transactie niets te maken had met de levering van de machine en daarom niet verder is onderzocht.
Het hof acht die verklaring geloofwaardig en ziet het niet nader onderzoeken van deze transactie dan ook niet als een schending van het verbod op willekeur.
III. Schending onschuldpresumptie
4.10.
Belanghebbende heeft ten slotte gesteld dat sprake is van schending van de onschuldpresumptie, aangezien zij en [naam 1] en [naam 2] door de strafrechter zijn vrijgesproken van het opzettelijk doen van valse aangifte. Volgens belanghebbende werd hen in de strafzaak verweten dat zij een valse factuur aan [bedrijf 2] ter beschikking hadden gesteld, omdat er geen sprake zou zijn van een koop.
4.11.
Het hof verwerpt deze stelling. In de onderhavige fiscale procedure is de vraag aan de orde of belanghebbende aannemelijk heeft gemaakt dat de machine naar Duitsland is vervoerd. In deze fiscale procedure ligt de bewijslast daarvan op belanghebbende. Het gaat dus niet om de vraag of een valse factuur is opgemaakt en ook is de bewijslast in deze fiscale procedure anders dan in de strafprocedure waarin de officier van justitie het bewijs moet leveren van het begaan van een strafbaar feit.
Tussenconclusie
4.12.
De slotsom is dat het hoger beroep ongegrond is.
Ten aanzien van het griffierecht
4.13.
Het hof ziet geen aanleiding om het griffierecht te laten vergoeden.
Ten aanzien van de proceskosten
4.14.
Het hof oordeelt dat er geen redenen zijn voor een veroordeling in de proceskosten als bedoeld in artikel 8:75 Algemene wet bestuursrecht.
5Beslissing
Het hof:
verklaart het hoger beroep ongegrond;
bevestigt de uitspraak van de rechtbank.
De uitspraak is gedaan door T.A. Gladpootjes, voorzitter, J. Wessels en H.W.M. van Kesteren, in tegenwoordigheid van V.J. Weekers, als griffier.
De beslissing is in het openbaar uitgesproken op 28 oktober 2026 en een afschrift van de uitspraak is op die datum in Mijn Rechtspraak geplaatst.
De griffier, De voorzitter,
V.J. Weekers T.A. Gladpootjes
Het aanwenden van een rechtsmiddel
Tegen deze uitspraak kunnen beide partijen binnen zes weken na de verzenddatum beroep in cassatie instellen bij de Hoge Raad der Nederlanden via het webportaal van de Hoge Raad www.hogeraad.nl.
Bepaalde personen die niet worden vertegenwoordigd door een gemachtigde die beroepsmatig rechtsbijstand verleent, mogen per post beroep in cassatie instellen. Dit zijn natuurlijke personen en verenigingen waarvan de statuten niet zijn opgenomen in een notariële akte. Als zij geen gebruik willen maken van digitaal procederen kunnen deze personen het beroepschrift in cassatie sturen aan de Hoge Raad der Nederlanden (belastingkamer), postbus 20303, 2500 EH Den Haag. Alle andere personen en gemachtigden die beroepsmatig rechtsbijstand verlenen, zijn in beginsel verplicht digitaal te procederen (zie www.hogeraad.nl).
Bij het instellen van beroep in cassatie moet het volgende in acht worden genomen:
Bij het beroepschrift wordt een afschrift van deze uitspraak overgelegd.
(Alleen bij procederen op papier) het beroepschrift moet ondertekend zijn;
Het beroepschrift moet ten minste het volgende vermelden:
de naam en het adres van de indiener;
de dagtekening;
een omschrijving van de uitspraak waartegen het beroep in cassatie is gericht;
e gronden van het beroep in cassatie.
Voor het instellen van beroep in cassatie is griffierecht verschuldigd. Na het instellen van beroep in cassatie ontvangt de indiener een nota griffierecht van de griffier van de Hoge Raad.
In het cassatieberoepschrift kan de Hoge Raad verzocht worden om de andere partij te veroordelen in de proceskosten.
Het saldo van € 69.935 in rekening gebrachte omzetbelasting en € 176.099 aan voorbelasting.
HvJ EU 27 september 2007, Teleos, C-409/04, ECLI:EU:C:2007:548.
Artikel 138 BTW-richtlijn 2006. | Link naar deze uitspraak
|
| | |
|
|
