Inloggen 
 

 Registreren
 Wachtwoord vergeten?


Terug naar het beginscherm

 
 
 
Neem contact op met de Agro-advieslijn:
0570-657417 (Houtsma Bedrijfsadvies)
ECLI:NL:RBROT:2026:15942 
 
Datum uitspraak:13-11-2026
Datum gepubliceerd:16-11-2026
Instantie:Rechtbank Rotterdam
Zaaknummers:12271444 VZ VERZ 26-2808
Rechtsgebied:Arbeidsrecht
Indicatie:Werkneemster stelt dat werkgever in strijd met het benadelings- en victimisatieverbod heeft gehandeld, door haar tijdelijke arbeidsovereenkomst niet te verlengen vanwege haar melding van grensoverschrijdend gedrag. Zij vraagt een billijke vergoeding. Het verzoek wordt afgewezen.
Trefwoorden:arbeidsovereenkomst
burgerlijk wetboek
vrijstelling
 
Uitspraak
RECHTBANK ROTTERDAM

locatie Rotterdam

zaaknummer: 12271444 VZ VERZ 26-2808

datum uitspraak: 13 november 2026


Beschikking van de kantonrechter


in de zaak van



[verzoekster]
(hierna: ‘werkneemster’),
woonplaats: [woonplaats] ,
verzoekster,
gemachtigde: mr. M. Hartkoorn,

tegen



[verweerster]
(hierna: ‘werkgever’),
vestigingsplaats: [vestigingsplaats] ,
verweerster,
gemachtigden: mr. D.J. Kolk en mr. R.S. Sietsma.




1De samenvatting
Werkneemster stelt dat sprake is van ernstig verwijtbaar handelen, omdat werkgever (a) onvoldoende zorg heeft gedragen voor de arbeidsomstandigheden; (b) geen deugdelijk onderzoek heeft gedaan naar een melding over grensoverschrijdend gedrag en (c) in strijd met het benadelings- en victimisatieverbod heeft gehandeld, door haar tijdelijke arbeidsovereenkomst niet te verlengen vanwege haar melding van grensoverschrijdend gedrag. Zij vraagt een billijke vergoeding. Het verzoek wordt afgewezen.




2De procedure

2.1.
Het dossier bestaat uit de volgende processtukken:


het verzoekschrift van werkneemster, met 19 bijlagen;


het verweerschrift van werkgever, met 12 bijlagen (inclusief camerabeelden);


de brief van werkneemster van 19 oktober 2026, met de bijlagen 20 tot en met 23.





2.2.
Op 20 oktober 2026 is de zaak tijdens een zitting besproken.





3Het geschil

3.1.
Werkneemster is op 17 juni 2025 bij werkgever in dienst getreden, voor de bepaalde tijd van tien maanden, in de functie van persoonlijk begeleider.



3.2.
Werkneemster vraagt op 25 december 2025 aan werkgever om haar niet samen in te roosteren met een bepaalde mannelijke collega. Werkneemster geeft desgevraagd aan dat dit verband zou houden met grensoverschrijdend gedrag van die collega. Werkgever heeft hierop direct actie ondernomen door de collega voorlopig anders in te roosteren. In januari 2026 vindt een aantal gesprekken plaats met werkneemster, haar leidinggevende en een vertegenwoordiger van HR over het door werkneemster gestelde grensoverschrijdend gedrag. Op 29 januari 2026 worden in het bijzijn van werkneemster ook camerabeelden bekeken van een incident op 30 november 2025. Op die camerabeelden is onder meer te zien dat werkneemster een aantal malen bij haar collega op schoot gaat zitten en de collega haar kort bij de keel aanraakt.



3.3.
Werkneemster weigerde aanvankelijk toestemming te geven om haar klacht te bespreken met de betreffende collega, zodat werkgever geen hoor en wederhoor kon toepassen. Werkgever schrijft op 2 februari 2026 aan werkneemster, voor zover nu van belang:

Naar aanleiding van ons telefoongesprek van vandaag wil ik graag bevestigen wat we hebben besproken en hoe wij de situatie op dit moment verder oppakken.

In onze eerdere gesprekken heb je aangegeven dat je je onveilig hebt gevoeld in het contact met een collega en dat dit bij jou heeft geleid tot gevoelens van angst en onveiligheid. Je hebt daarbij duidelijk gemaakt dat je niet meer met deze medewerker wil samenwerken en dat je niet wil dat jouw naam wordt genoemd, omdat je bang bent voor mogelijke gevolgen voor je veiligheid. We realiseren ons dat dit voor jou een zeer ingrijpende en belastende situatie is en nemen dit signaal serieus.

Zoals we eerder hebben besproken, hebben wij als werkgever een zorgplicht om te zorgen voor een veilige werkomgeving. Dat betekent dat voor ons niets doen geen optie is. In eerdere gesprekken hebben wij bewust gekozen voor tijdelijke en terughoudende maatregelen, juist om jouw veiligheid te waarborgen en de situatie zorgvuldig te benaderen. Op basis van de huidige stand van zaken is het noodzakelijk om verdere stappen te zetten om onze zorgplicht volledig en zorgvuldig te kunnen uitvoeren.

We hebben samen gekeken naar tijdelijke maatregelen om contactmomenten met de betreffende medewerker zoveel mogelijk te voorkomen. Zo hebben we besproken dat je later kunt starten en eerder kunt stoppen en hebben we aangeboden om je tijdelijk op een andere locatie in te zetten. Je hebt aangegeven van dat laatste geen gebruik te willen maken vanwege je verantwoordelijkheid richting cliënten. Je hebt daarnaast aangegeven dat deze maatregelen voor jou op dit moment onvoldoende rust geven. Dat signaal nemen we serieus en is voor ons mede aanleiding om nu vervolgstappen te zetten.

Tegelijkertijd moeten wij zorgvuldig omgaan met de positie van de andere medewerker. Dit betekent dat wij niet zomaar structurele maatregelen kunnen nemen zonder hem te horen. Hoor en wederhoor is daarbij een noodzakelijke en onmisbare stap. Zoals vandaag telefonisch besproken, zullen wij de betreffende medewerker daarom uitnodigen voor een gesprek waarin wederhoor plaatsvindt. Wij streven ernaar dit traject zo voortvarend mogelijk te doorlopen. Op basis van de uitkomsten van dit gesprek zullen wij beoordelen welke vervolgstappen passend en noodzakelijk zijn. Daarbij wegen wij jouw veiligheid en welzijn zwaar, binnen de grenzen van wat wij als werkgever zorgvuldig en juridisch juist kunnen doen.

We begrijpen dat dit proces spanning en onzekerheid kan oproepen en dat het voor jou kan voelen alsof het niet snel genoeg gaat. Tegelijkertijd willen we benadrukken dat je melding serieus wordt genomen en dat wij actief handelen vanuit onze verantwoordelijkheid als werkgever. We realiseren ons dat deze situatie veel van je vraagt.



3.4.
Op 3 februari 2026 vindt het hoorgesprek plaats met de collega. Hij geeft zijn visie op de camerabeelden en verstrekt WhatsApp-berichten tussen hem en werkneemster in de periode voor en na 30 november 2025. Volgens de collega is het contact begonnen als wederzijdse flirt, maar verwachtte werkneemster al snel meer van hem dan hij kon bieden. Hij gaf aan dat hij op zijn beurt het contact op enig moment als ongewenst ervaarde.



3.5.
Op 5 februari 2026 vindt een gesprek plaats tussen werkneemster, HR en de zorgmanager. Werkgever schrijft op diezelfde dag aan werkneemster, voor zover nu van belang:

Naar aanleiding van ons gesprek van vandaag bevestig ik hierbij schriftelijk wat wij hebben besproken en welke vervolgstappen wij zetten.

Het onderzoek naar aanleiding van jouw melding is afgerond. In dit kader hebben wij camerabeelden bekeken, wederhoor toegepast en aanvullende informatie (whatsapp gesprekken) beoordeeld. Op basis van deze bevindingen kunnen wij de melding niet vaststellen. De beschikbare informatie ondersteunt de melding niet. Daarmee is het onderzoek voor ons afgerond en nemen wij geen maatregelen richting de andere medewerker.

Tegelijkertijd is duidelijk geworden dat deze situatie voor jou zeer ingrijpend is geweest en dat het vertrouwen en de werkbaarheid binnen de samenwerking ernstig zijn geraakt. Om rust te creëren en verdere escalatie te voorkomen, stellen we je per direct tijdelijk vrij van werkzaamheden. Deze vrijstelling betreft een ordemaatregel en geen disciplinaire maatregel of oordeel over jou of jouw melding. Tijdens deze periode behoud je je salaris en arbeidsvoorwaarden.

In het gesprek hebben wij ook besproken dat wij op dit moment onvoldoende basis zien om de samenwerking op een goede en werkbare manier voort te zetten. Daarom hebben wij met je stilgestaan bij de mogelijke vervolgstappen. Daarbij zijn twee routes benoemd.



3.6.
Werkgever laat bij brief van 10 februari 2026 aan werkneemster weten dat het dienstverband na het einde van rechtswege op 16 april 2026 niet zal worden voortgezet.



3.7.
Werkneemster stelt dat het niet voortzetten van de arbeidsovereenkomst het directe gevolg is van het feit dat zij melding heeft gemaakt van grensoverschrijdend gedrag. Werkneemster stelt dat werkgever ernstig verwijtbaar heeft gehandeld en vraagt daarom op grond van artikel 7:673 lid 9 aanhef en onder a Burgerlijk Wetboek haar een billijke vergoeding van € 53.400,00 bruto toe te kennen en werkgever te veroordelen in de proceskosten.



3.8.
Het ernstig verwijtbaar handelen van werkgever is volgens werkneemster terug te zien in deze gedragingen:
1. werkgever heeft onvoldoende zorggedragen voor de arbeidsomstandigheden;
2. werkgever heeft geen deugdelijk onderzoek gedaan naar de melding van
werkneemster en het grensoverschrijdend gedrag;
3. werkgever heeft werkneemster in strijd met het benadelings- en victimisatieverbod benadeeld, door haar arbeidsovereenkomst niet te verlengen vanwege haar melding van grensoverschrijdend handelen.



3.9.
Werkgever voert gemotiveerd verweer.



3.10.
Is dit voor de beoordeling van belang, dan wordt hierna ingegaan op wat partijen (verder) naar voren brengen.





4De beoordeling


ernstig verwijtbaar handelen, billijke vergoeding?



4.1.
Dat de arbeidsovereenkomst tussen partijen na het einde van rechtswege daarvan niet is voortgezet, is naar het oordeel van de kantonrechter niet het gevolg van ernstig verwijtbaar handelen van werkgever.



4.2.
De kantonrechter stelt voorop dat bij de beoordeling van de vraag of een werkgever als goed werkgever in redelijkheid gehouden is om een arbeidsovereenkomst voor bepaalde te verlengen, van belang is dat werkgever bij de beoordeling van de beslissing om al dan niet te verlengen, in vergaande mate een eigen afweging mag maken. Werkgever heeft de grenzen van de hem toekomende beoordelingsvrijheid niet overschreden. Dat werkneemster tijdens haar (korte) dienstverband verder goed heeft gefunctioneerd en werkgever daarover tevreden was, betekent nog niet dat werkgever in de gegeven omstandigheden gehouden was om de arbeidsovereenkomst te verlengen.



4.3.
Het belangrijkste verwijt van werkneemster is dat werkgever in strijd met het benadelings- en victimisatieverbod heeft gehandeld door haar arbeidsovereenkomst niet voort te zetten omdát werkneemster een melding van grensoverschrijdend gedrag van een collega heeft gemaakt. Dit is naar het oordeel van de kantonrechter niet zo. De verwijten die werkneemster aan werkgever maakt over het onderzoek zijn evenmin terecht.



4.4.
Anders dan werkneemster stelt, is de kantonrechter van oordeel dat werkgever de melding van werkneemster over het door haar ervaren grensoverschrijdend gedrag deugdelijk onderzocht heeft. De melding is door werkgever uiterst serieus genomen. Er zijn meerdere gesprekken gevoerd met werkneemster, waarvan verslagen zijn opgemaakt en werkgever heeft camerabeelden bekeken, evenals de WhatsApp-gesprekken tussen werkneemster en haar collega. De bevindingen zijn steeds besproken met werkneemster. Dat bij werkgever geen draaiboek is voor hoe een dergelijk onderzoek uit te voeren, betekent nog niet dat het onderzoek dát gedaan is, niet deugdelijk is. Werkgever heeft een Protocol Ongewenst Gedrag. Hiermee geeft hij er blijk van dat een sociaal veilige werkomgeving van wezenlijk belang is en dat ongewenst gedrag op geen enkele wijze geaccepteerd wordt. Er is ook een externe vertrouwenspersoon. Werkgever kan met een en ander uiteraard niet iedere grensoverschrijdende situatie voorkomen, maar dat werkgever dit onderwerp serieus neemt blijkt uit dit protocol en overigens ook uit de manier waarop de melding van werkneemster is opgepakt en onderzocht. Een deugdelijk onderzoek houdt ook in dat rekening wordt gehouden met de belangen van in dit geval de collega. Een werkgever kan beschuldigingen niet zomaar voor waar aannemen. Werkgever heeft er met het onderzoek blijk van gegeven dat hij weet hoe te handelen in dit soort gevoelige kwesties.



4.5.
Werkgever stelt dat na een deugdelijk onderzoek bleek dat wat werkneemster verklaarde over haar collega lijnrecht stond tegenover wat deze collega verklaarde, in combinatie met het feit dat camerabeelden en WhatsApp-berichten de lezing van de collega lijken te ondersteunen. Werkgever kon kortom niet vaststellen dat er sprake was van (seksuele) intimidatie, dreigend en agressief gedrag van de collega (naar de kantonrechter begrijpt, anders dan kort de keel van werkneemster aanraken op 30 november 2025, waarvan werkgever wel erkent dat dit grensoverschrijdend was).



4.6.
Er zijn camerabeelden van de gebeurtenissen op 30 november 2025 overgelegd. De camerabeelden zijn ter zitting niet bekeken, omdat partijen daaraan geen behoefte hadden. De kantonrechter heeft de beelden voorafgaand aan de zitting zelf bekeken. Er is tussen partijen ook geen discussie over wat op die beelden te zien is. Partijen geven alleen een andere lezing aan die beelden, zoals bijvoorbeeld dat werkgever stelt dat op de beelden te zien is dat werkneemster op de bewuste avond gezellig met haar collega praat en lacht, terwijl werkneemster stelt dat zij lacht als zij zenuwachtig is. Er is ook geen discussie over het feit dat op de beelden te zien is dat werkneemster meerdere keren bij haar collega op schoot gaat zitten. Voordat de collega werkneemster kort bij haar keel aanraakt, heeft werkneemster weer bij hem op schoot gezeten en ook nadat hij werkneemster kort bij de keel heeft aangeraakt, gaat zij nogmaals bij hem op schoot zitten.



4.7.
Dat het kort bij de keel aanraken anders dan flirterig/speels was bedoeld, blijkt naar het oordeel van de kantonrechter niet uit de camerabeelden. Op basis van die beelden kan niet worden vastgesteld dat sprake was van grensoverschrijdend gedrag bestaande uit seksuele intimidatie, dreigend en agressief gedrag. Het vindt evenmin steun in de WhatsApp-berichten die diezelfde avond en de dagen daarna nog tussen werkneemster en haar collega zijn gewisseld. Laat op diezelfde avond stuurt werkneemster een appbericht aan haar collega met de tekst: “Haha liefff. Dat geurtje. Heb ik een stukje van jou nu bij mij”. Zij sluit het bericht af met een verliefd kijkende emoji. In de periode na de betreffende avond zoekt werkneemster via WhatsApp meerdere keren contact met haar collega, die het contact in die berichten vooral lijkt af te willen houden. Zij stuurt hem ook een foto vanuit de sportschool. Op 3 december stuurt zij hem een hartje-smiley. Ze vraagt de collega op 2 december 2025 of hij echt niet meegaat (met het kerstuitje) en als hij nee zegt stuurt zij hem meerdere berichten waarin zij probeert hem over te halen toch mee te gaan (Whyy.. Kom gwn… Kom beetje afleiding … Hmmm… Jammerrr… Zou t wel gezellig vinden). Op de zitting heeft de kantonrechter aan werkneemster gevraagd hoe deze berichten te rijmen zijn met haar stelling, dat zij bang was voor haar collega en de gebeurtenissen op 30 november 2025 als zeer onplezierig had ervaren. Haar uitleg dat zij deze berichten heeft gestuurd, omdat zij zeker wilde weten dat haar collega niet mee zou gaan met het kerstuitje, omdat zij hem daar juist niet wilde zien, is gelet op de formulering van haar berichten niet voor de hand liggend.



4.8.
Dat werkgever de juistheid van de klacht over het grensoverschrijdende gedrag van de collega van werkneemster niet heeft kunnen vaststellen, met uitzondering van het eenmalig ‘de hand om de nek van werkneemster leggen’, is begrijpelijk in het licht van de stukken en camerabeelden die in het geding zijn gebracht. Hiermee wil de kantonrechter overigens niet zeggen dat werkneemster het gedrag van haar collega niet (structureel) als ongewenst en grensoverschrijdend heeft kunnen ervaren, maar het bewijs dat sprake is geweest van dergelijk gedrag ontbreekt. Dit maakt ook dat werkgever in de gegeven omstandigheden heeft kunnen volstaan met het onderzoek dat zij heeft verricht en dat niet meer van haar mocht worden verwacht. Een werkgever is niet verplicht om voor iedere melding van grensoverschrijdend gedrag een extern onderzoeksbureau in te schakelen. Werkgever heeft de collega voor zijn hand om de keel van werkneemster leggen overigens een officiële waarschuwing gegeven: “(…) Op de camerabeelden van de dienst van 30 november 2025 is zichtbaar dat er tijdens deze dienst sprake is geweest van fysiek contact tussen jou en een collega, waaronder een moment waarop zichtbaar is dat jij je hand om de nek van deze collega legt. Dergelijk fysiek contact tussen collega’s past niet binnen de professionele normen die [naam werkgever] stelt aan gedrag op de werkvloer (..)”.



4.9.
Uit de stukken blijkt dat werkgever besloten heeft om de arbeidsovereenkomst van werkneemster niet te verlengen, omdat de arbeidsrelatie sterk onder druk was komen te staan. Het gesprek op 5 februari 2026 tussen werkneemster, de zorgmanager en de HR-medewerkster is niet prettig verlopen, dat blijkt uit de stellingen van zowel werkneemster als werkgever. Het noodzakelijke vertrouwen van werkgever in een vruchtbare voortzetting van de arbeidsrelatie was komen te vervallen, door de wijze waarop werkneemster zich opstelde. Werkneemster bleef eisen dat haar collega zou worden overgeplaatst. Zij was niet bereid om zelf op een andere locatie te gaan werken. Op de zitting heeft werkneemster gezegd dat zij wel bereid was om zelf op een andere locatie te werken, maar dat blijkt nergens uit. Zij bevestigt bovendien zelf in het verzoekschrift dat dit voor haar geen optie was (vgl. 4.18: [Werkneemster] geeft aan dat het overplaatsen geen optie is, in verband met haar caseload). Het onderzoek werd geruime tijd bemoeilijkt doordat werkneemster meer dan een maand lang weigerde toestemming te geven om de collega te laten horen, om zijn kant van het verhaal te vertellen. Vervolgens sprak werkneemster wel haar verbazing en teleurstelling uit omdat zij vond dat werkgever te weinig actie zou hebben ondernomen (vgl. de e-mail van 4 februari 2026, productie 9 bij het verweerschrift). Ook weigerde werkneemster de camerabeelden nog een keer te bekijken met de zorgmanager en de HR-medewerkster. Op de suggestie van werkgever om aangifte te doen bij de politie wilde werkneemster niet ingaan; in het verzoekschrift stelt zij dat zij hier weinig vertrouwen in had en dit op de korte termijn ook geen oplossing zou bieden. Werkgeefster heeft op grond van dit alles moeten concluderen dat er geen basis was om met werkneemster door te gaan. Van handelen in strijd met het benadelings- en victimisatieverbod door de arbeidsovereenkomst niet te verlengen is naar het oordeel van de kantonrechter in de gegeven omstandigheden geen sprake geweest.



4.10.
Ook als moet worden aangenomen dat werkgever onvoldoende zorg heeft gedragen voor de arbeidsomstandigheden, doordat werkgever geen formele klachtenprocedure en geen onderzoeksprotocol heeft, en werkneemster er niet op is gewezen dat zij contact kon opnemen met de externe vertrouwenspersoon, dan wordt daarmee nog niet de hoge lat van ernstig verwijtbaar handelen gehaald.


proceskosten




4.11.
Werkneemster krijgt ongelijk en wordt daarom veroordeeld in de kosten van de procedure. Die kosten bestaan aan de kant van werkgever uit € 865,00 aan salaris voor haar gemachtigde en € 144,00 aan nakosten. Dit is bij elkaar € 1.009,00. Hier kan nog een bedrag bij komen als deze beschikking door een deurwaarder betekend (uitgereikt) moet worden.





5De beslissing
De kantonrechter:


5.1.
wijst het verzoek van werkneemster af;



5.2.
veroordeelt werkneemster in de proceskosten, aan de kant van werkgever begroot op een bedrag van € 1.009,00.

Deze beschikking is gegeven door mr. C.J. Frikkee en in het openbaar uitgesproken.686



Zie ook Hof Den Haag 16 mei 2023, ECLI:NL:GHDHA:2023:753
Link naar deze uitspraak