|
|
|
| ECLI:NL:RBZWB:2026:10019 | | | | | Datum uitspraak | : | 16-10-2026 | | Datum gepubliceerd | : | 16-11-2026 | | Instantie | : | Rechtbank Zeeland-West-Brabant | | Zaaknummers | : | BRE 23/1831 | | Rechtsgebied | : | Socialezekerheidsrecht | | Indicatie | : | Deze uitspraak gaat over een door het UWV aan de werkneemster per 1 januari 2019 toegekende uitkering op grond van de Ziektewet (ZW). Eiseres is het niet eens met de aan de werkneemster toegekende ZW-uitkering. De rechtbank beoordeelt of het UWV op goede gronden de aan werkneemster toegekende ZW-uitkering in stand heeft gelaten. De rechtbank komt in deze uitspraak tot het oordeel dat de werkneemster medio 2018 de wachttijd heeft volgemaakt en dat het UWV aan de werkneemster daarom geen ZW-uitkering had kunnen en mogen toekennen. Uit het deskundigenrapport blijkt immers dat de werkneemster onafgebroken ongeschikt is geweest voor haar eigen werk sinds 25 november 2016. De wachttijd is dan, zoals de deskundigen terecht hebben opgemerkt, volgemaakt op 23 november 2018. Ten overvloede merkt de rechtbank op dat het UWV, achteraf bezien, de aanvraag van de werkneemster als een aanvraag voor toekenning van een WIA-uitkering had moeten opvatten. Die beoordeling zal alsnog plaats moeten vinden. Daarbij geeft de rechtba | | Trefwoorden | : | arbeidsovereenkomst | | | uitkering | | | vaststellingsovereenkomst | | | vrijstelling | | | | Uitspraak | RECHTBANK ZEELAND-WEST-BRABANT
Bestuursrecht
zaaknummer: BRE 23/1831
uitspraak van de enkelvoudige kamer van 16 oktober 2026 in de zaak tussen
[eiseres] B.V., te [plaats 1] , eiseres,
gemachtigde: mr. D.B. Muller,
en
de Raad van bestuur van het Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen, UWV.
Als derde partij heeft aan het geding deelgenomen:
[werkneemster]
, wonende te [plaats 2] , werkneemster,
gemachtigde: mr. drs. E.C. Spiering.
Samenvatting
1. Deze uitspraak gaat over een door het UWV aan de werkneemster per 1 januari 2019 toegekende uitkering op grond van de Ziektewet (ZW). Eiseres is het niet eens met de aan de werkneemster toegekende ZW-uitkering. Zij voert daartoe een aantal beroepsgronden aan. Aan de hand van deze beroepsgronden beoordeelt de rechtbank of het UWV op goede gronden de aan werkneemster toegekende ZW-uitkering in stand heeft gelaten.
1.1.
De rechtbank komt in deze uitspraak tot het oordeel dat de werkneemster medio 2018 de wachttijd heeft volgemaakt en dat het UWV aan de werkneemster daarom geen ZW-uitkering had kunnen en mogen toekennen. Eiseres krijgt dus gelijk en het beroep is dus gegrond. Hierna legt de rechtbank uit hoe zij tot dit oordeel komt en welke gevolgen dit oordeel heeft.
1.2.
Onder 2 staat het procesverloop in deze zaak. Onder 3 staan de van belang zijnde feiten en omstandigheden die hebben geleid tot het bestreden besluit. De beoordeling door de rechtbank volgt vanaf 6. Aan het eind staat de beslissing van de rechtbank en de gevolgen daarvan.
1.3.
De wettelijke regels en beleidsregels die van belang zijn voor deze zaak, staan in de bijlage bij deze uitspraak.
Procesverloop
2. Bij besluit van 2 februari 2022 heeft het UWV aan de werkneemster vanaf 1 januari 2019 een ZW-uitkering toegekend. Zowel eiseres als de werkneemster hebben tegen dit besluit bezwaar gemaakt. De werkneemster heeft haar bezwaarschrift op 3 augustus 2022 ingetrokken. In de beslissing op bezwaar van 30 januari 2023 (het bestreden besluit) heeft het UWV het bezwaar van eiseres tegen het besluit van 2 februari 2022 ongegrond verklaard en de toegekende ZW-uitkering in stand gelaten.
2.1.
Eiseres heeft beroep ingesteld tegen het bestreden besluit. Het UWV heeft, als verweer, verwezen naar het bestreden besluit en de daaraan ten grondslag liggende rapportage van de verzekeringsarts bezwaar & beroep (verzekeringsarts b&b).
2.2.
De rechtbank heeft het beroep op 5 februari 2024 op zitting behandeld. Eiseres is vertegenwoordigd door haar directeur, de heer [directeur] , bijgestaan door haar gemachtigde en arts-gemachtigde [arts-gemachtigde] . Het UWV is vertegenwoordigd door mr. H.J.J. Verhoeven. De werkneemster is niet naar de zitting gekomen, maar heeft zich laten vertegenwoordigen door haar gemachtigde.
2.3.
De rechtbank heeft het onderzoek op 5 februari 2024 heropend om een deskundigenadvies uit te laten brengen. Op 15 mei 2025 hebben [psychiater] en [verzekeringsarts] , beiden verbonden aan [bedrijf] , gezamenlijk een deskundigenrapportage uitgebracht. Partijen hebben op dit rapport gereageerd.
2.4.
Partijen hebben niet aangegeven op een nadere zitting gehoord te willen worden.
2.5.
De rechtbank sluit het onderzoek om uitspraak te doen.
2.6.
De werkneemster heeft geen toestemming verleend om eiseres kennis te laten nemen van stukken die medische gegevens bevatten. Met de beslissingen van 6 juli 2023, 28 maart 2024, 30 april 2024 en 28 oktober 2025 heeft de rechtbank, met toepassing van artikel 8:32, tweede lid, van de Algemene wet bestuursrecht (Awb), bepaald dat eiseres van in die beslissingen nader genoemde stukken geen kennis mag nemen en dat kennisneming is voorbehouden aan een gemachtigde die advocaat of arts is. Omdat de werkneemster geen toestemming heeft gegeven om medische gegevens aan eiseres te verstrekken, wordt het vermelden van specifiek, op de werkneemster betrekking hebbende medische gegevens zoveel mogelijk vermeden.
Totstandkoming van het bestreden besluit
3. De werkneemster was van 18 juli 1994 tot 1 februari 2019 in dienst van eiseres, laatstelijk als Teamlid LBT (planner). De laatste periode van haar dienstverband is zij, wegens psychische klachten, van 25 november 2016 tot 18 augustus 2018 arbeidsongeschikt geweest. De werkneemster heeft op 13 september 2018 met eiseres een vaststellingsovereenkomst gesloten ter zake de beëindiging van de arbeidsovereenkomst per 1 februari 20219.
Op 11 januari 2022 heeft de werkneemster zich, per brief, vanaf begin 2019 met psychische klachten ziekgemeld. Bij besluit van 1 februari 2022 heeft het UWV de werkneemster bericht dat zij vanaf 4 februari 2019 geen recht heeft op een ZW-uitkering. In het besluit van 2 februari 2022 heeft het UWV de werkneemster vanaf 1 januari 2019 een ZW-uitkering toegekend. Het daartegen gemaakte bezwaar is op 30 januari 2023 ongegrond verklaard.
Beoordeling door de rechtbank
Omvang van het geschil
4. De rechtbank beoordeelt of het UWV in het bestreden besluit op goede gronden de per 1 januari 2019 aan de werkneemster toegekende ZW-uitkering in stand heeft gelaten.
Wat voert eiseres als beroepsgronden aan?
5. Eiseres voert aan dat de werkneemster, na een periode van arbeidsongeschiktheid, vanaf 18 augustus 2018 hersteld was en tot aan de ondertekening van de vaststellingsovereenkomst heeft doorgewerkt. Na het ondertekenen van de vaststellingsovereenkomst is zij tot het einde van de arbeidsovereenkomst vrijgesteld van werkzaamheden. Eiseres stelt dat het bestreden besluit onvoldoende zorgvuldig genomen en onvoldoende gemotiveerd is. Er is sprake van een laattijdige aanvraag van een ZW-uitkering en de bewijslast dat de werkneemster op 1 januari 2019 ziek was, rust op de werkneemster. Volgens eiseres zijn er onvoldoende objectiveerbare gegevens die de claim van doorlopende arbeidsongeschiktheid vanaf 1 januari 2019 onderbouwen. Eiseres verwijst hierbij naar een door haar arts-gemachtigde op 9 maart 2023 opgestelde rapportage. De werkneemster heeft bovendien eerst een WW-uitkering aangevraagd en heeft zich pas na afwijzing van die aanvraag arbeidsongeschikt gemeld. Eiseres acht het onredelijk dat zij onder deze omstandigheden wordt geconfronteerd met het verhaal van de ZW-lasten vanaf januari 2019 en stelt dat het UWV niet motiveert waarom hier niet van afgeweken kan worden.
Hoe oordeelt de rechtbank over de toegekende ZW-uitkering?
6. De rechtbank stelt vast dat het UWV, naar aanleiding van een ziekmelding door de werkneemster, per 1 januari 2019 een ZW-uitkering heeft toegekend.
6.1.
Aangezien de werkneemster zich op 11 januari 2022 met terugwerkende kracht tot 1 januari 2019 heeft ziekgemeld, dient deze ziekmelding volgens de rechtbank als een laattijdige aanvraag te worden beschouwd. Volgens vaste rechtspraak ligt het risico – dat de medische situatie niet meer met zekerheid is vast te stellen – dan bij de aanvrager. Het is aan de werkneemster om, met medisch objectiveerbare stukken, aannemelijk te maken dat er op 1 januari 2019 sprake was van arbeidsongeschiktheid.
6.2.
Het UWV heeft de ZW-uitkering aan de werkneemster toegekend zonder voorafgaand verzekeringsgeneeskundig onderzoek. Hangende bezwaar heeft de verzekeringsarts b&b het dossier bestudeerd (inclusief de opgevraagde en ingebrachte medische informatie), was de verzekeringsarts b&b aanwezig bij de hoorzitting en heeft daarna nog een verzekeringsgeneeskundig spreekuur plaatsgevonden. In de rapportage van 24 januari 2023 rapporteert de verzekeringsarts b&b dat de werkneemster vanaf 1 januari 2019 doorlopend volledig arbeidsongeschikt is voor haar maatgevende arbeid.
Eiseres heeft hangende de beroepsprocedure een rapportage van haar arts-gemachtigde ingebracht. De arts-gemachtigde van eiseres wijst hierin op een gat in de onderbouwing voor wat betreft de periode vanaf herstelverklaring medio augustus 2018 tot november 2021. De door de verzekeringsarts b&b beoordeelde stukken van de behandelend sector acht hij onvoldoende om de achterstand te overbruggen en hij wijst er ook op dat de werkneemster na de herstelverklaring nog heeft doorgewerkt tot het ondertekenen van de vaststellingsovereenkomst.
6.3.
Gelet op het verschil van inzicht tussen partijen over de aard en de duur van de uitval van de werkneemster heeft de rechtbank een deskundige benoemd. De deskundigen concluderen in hun rapportage dat er sinds 2017/2018 – door psychische problematiek – in toenemende mate sprake is van ernstige beperkingen in het persoonlijk en sociaal functioneren. Als gevolg hiervan is er op 1 januari 2019 sprake van een zodanige mate van onvermogen tot persoonlijk en sociaal functioneren dat er per 1 januari 2019 geen sprake was van benutbare mogelijkheden. De werkneemster is sinds de uitval op 25 november 2016 niet meer geschikt geweest voor de volledige uitvoering van haar eigen werk.
6.4.
Naar vaste rechtspraak is het uitgangspunt dat de bestuursrechter het oordeel van een onafhankelijk door de rechter benoemde deskundige kan volgen als de door de deskundige gebezigde motivering de rechtbank overtuigend voorkomt. Het rapport moet daarvoor blijk geven van een zorgvuldig onderzoek en het onderzoek moet inzichtelijk en consistent zijn. De rechtbank ziet voldoende aanleiding om de conclusie van ingeschakelde deskundigen te volgen. De rapportage is duidelijk opgesteld aan de hand van de verschillende onderzoeksactiviteiten – dossierstudie, psychiatrisch onderzoek, verzekeringsgeneeskundig onderzoek, uitvragen anamnese – waarbij alle informatie, ook die van de bedrijfsarts van eiseres en de standpunten van partijen, is meegenomen. Verder neemt de rechtbank hierbij in aanmerking dat de reactie op het deskundigenrapport van eiseres materieel gelijk is aan hetgeen al eerder in de procedure is aangevoerd. De rapportage van de deskundigen is dus niet alleen op basis van de informatie van de werkneemster gebaseerd. Verder hebben de deskundigen toegelicht waarom, ondanks het ontbreken van medische informatie uit de periode 2018-2021, op basis van de wél beschikbare informatie (retrospectief) ook die periode beoordeeld kan worden.
6.5.
De rechtbank gaat er dan ook van uit dat er bij werkneemster sprake was van een zodanige mate van onvermogen tot persoonlijk en sociaal functioneren dat er per 1 januari 2019 geen sprake was van benutbare mogelijkheden. Dat betekent dat eiseres niet gevolgd kan worden in haar standpunt dat werkneemster op 1 januari 2019 niet arbeidsongeschikt was.
6.6.
Dat betekent echter niet dat het UWV aan eiseres per 1 januari 2019 terecht een ZW-uitkering heeft toegekend. Uit het deskundigenrapport blijkt immers ook dat de werkneemster onafgebroken ongeschikt is geweest voor haar eigen werk sinds 25 november 2016. De wachttijd is dan, zoals de deskundigen terecht hebben opgemerkt, volgemaakt op 23 november 2018. Daarom bestaat geen grondslag voor toekenning van de ZW-uitkering aan de werkneemster per 1 januari 2019. Het beroep van eiseres slaagt.
Conclusie en gevolgen
7. Het beroep van eiseres tegen het bestreden besluit is gegrond. Dit betekent dat het UWV de ZW-uitkering niet aan de werkneemster had kunnen toekennen. De rechtbank vernietigt het bestreden besluit en herroept – bij gebrek aan een geldige wettelijke grondslag – het besluit van 2 februari 2022. Ten overvloede merkt de rechtbank op dat het UWV, achteraf bezien, de aanvraag van de werkneemster als een aanvraag voor toekenning van een WIA-uitkering had moeten opvatten. Die beoordeling zal alsnog plaats moeten vinden. Daarbij geeft de rechtbank het UWV in overweging om de uitkeringslasten los te koppelen van het verhaal van de premie. De toekenning of uitbetaling van een uitkering heeft dan geen effect meer op de premielast van eiseres. De rechtbank verwijst hiervoor naar de uitspraken van de CRvB van 3 augustus 2021 en de Rechtbank Gelderland van 29 juli 2025. De rechtbank acht deze suggestie uit proceseconomische overwegingen passend; het gaat hier immers enkel nog om een financieel belang. Bovendien is in het deskundigenrapport opgenomen dat het onderzoek en de herhaalde confrontatie met de betreffende periode zeer belastend voor de werkneemster is.
7.1.
Omdat het beroep gegrond is, bestaat er aanleiding om het UWV te veroordelen in de proceskosten van eiseres. Ook moet het UWV het griffierecht aan eiseres vergoeden. De proceskostenvergoeding is met toepassing van het Besluit proceskosten bestuursrecht als volgt berekend. Voor de rechtsbijstand door een gemachtigde wordt een vast bedrag per proceshandeling vergoed. Eiseres heeft in bezwaar gevraagd om vergoeding van de proceskosten. De gemachtigde heeft een bezwaarschrift ingediend, de hoorzitting bijgewoond, een beroepschrift ingediend, heeft aan de zitting van de rechtbank deelgenomen en heeft ook schriftelijk gereageerd op de deskundigenrapportage. In bezwaar heeft elke proceshandeling een waarde van € 666,00. In beroep heeft elke proceshandeling een waarde van € 934,00. Omdat de zaak een neutraal gewicht heeft, is op deze waarde de factor 1,0 toegepast. Verder zijn er geen kosten gemaakt die vergoed kunnen worden. De vergoeding bedraagt dan in totaal € 3.676,00.
7.2.
De werkneemster heeft de rechtbank verzocht om aan haar, ten laste van eiseres, een proceskostenvergoeding toe te kennen, omdat eiseres een contractuele boete van de werkneemster vordert omdat zij zich in de periode van vrijstelling van werk bij eiseres had moeten ziekmelden, er een deskundige is ingeschakeld en door de lange duur van de procedure. Volgens eiseres dient dit verzoek te worden afgewezen, omdat eiseres procedeert tegen het UWV ter zake een besluit waarvan zij nadelige gevolgen stelt te ondervinden en omdat er geen sprake is van kennelijk onredelijk gebruik van het procesrecht.
De rechtbank wijst de gevorderde proceskostenvergoeding van de werkneemster af. Eiseres procedeert in deze zaak tegen het UWV en niet tegen de werkneemster. De werkneemster hoeft het bestreden besluit dan ook niet te verdedigen; dat is de taak van het UWV. De werkneemster heeft ook niet zelf beroep ingesteld tegen het bestreden besluit. In beginsel wordt ten behoeve van een met het verwerende bestuursorgaan mee procederende particuliere partij geen proceskostenveroordeling uitgesproken. De rechtbank ziet geen aanleiding om hier van deze hoofdregel af te wijken. Eiseres kan bovendien alleen in de proceskosten worden veroordeeld als er sprake is van kennelijk onredelijk gebruik van het procesrecht. Daar is in deze zaak geen sprake van en er is ook geen reden om dat voor eiseres anders te zien, enkel omdat zij een rechtspersoon is. Het bestuursprocesrecht is in principe ingericht voor procedures tussen bestuursorganen en burgerlijke partijen. Eiseres heeft slechts gebruik gemaakt van de aan haar toekomende wettelijke mogelijkheid tot het instellen van beroep. Er is geen sprake van een situatie waarin eiseres een procedure is gestart waarvan bij voorbaat duidelijk was dat deze kansloos was.
Beslissing
De rechtbank:
- verklaart het beroep gegrond;
- vernietigt het besluit van 30 januari 2023;
- herroept het besluit van 2 februari 2022;
- bepaalt dat UWV het griffierecht van € 365,00 aan eiseres moet vergoeden;
- veroordeelt UWV tot betaling van € 3.667,00 aan proceskosten aan eiseres.
Deze uitspraak is gedaan op 16 oktober 2026 door mr. J. van Alphen, rechter, in aanwezigheid van mr. S.J.E. Loontjens, griffier.
griffier
rechter
Een afschrift van deze uitspraak is verzonden aan partijen op:
Informatie over hoger beroep
Een partij die het niet eens is met deze uitspraak, kan een hogerberoepschrift sturen naar de Centrale Raad van Beroep waarin wordt uitgelegd waarom deze partij het niet eens is met deze uitspraak. Het hogerberoepschrift moet worden ingediend binnen zes weken na de dag waarop deze uitspraak is verzonden.
Digitaal hoger beroep instellen kan via “Formulieren en inloggen” op www.rechtspraak.nl. Hoger beroep instellen kan eventueel ook nog steeds door verzending van een brief aan de Centrale Raad van Beroep, Postbus 16002, 3500 DA Utrecht.
De werking van deze uitspraak wordt opgeschort totdat de termijn voor het instellen van hoger beroep is verstreken, of indien hoger beroep wordt ingesteld, op dat hoger beroep is beslist.
Bijlage: voor deze uitspraak belangrijke wet- en regelgeving
Ziektewet (ZW)
Artikel 19, eerste lid:
1. De verzekerde heeft bij ongeschiktheid tot het verrichten van zijn arbeid als rechtstreeks en objectief medisch vast te stellen gevolg van ziekte recht op ziekengeld overeenkomstig het bij of krachtens deze wet bepaalde.
Wet werk en inkomen naar arbeidsvermogen (Wet WIA)
Artikel 23, eerste lid:
1. Voordat de verzekerde aanspraak kan maken op een uitkering op grond van deze wet geldt voor hem een wachttijd van 104 weken.
Bijvoorbeeld Centrale Raad van Beroep (CRvB) 14 september 2022, ECLI:NL:CRVB:2022:1993.
Bijvoorbeeld CRvB 20 juli 2023, ECLI:NL:CRVB:2023:1410.
CRvB 3 augustus 2021, ECLI:NL:CRVB:2021:1911.
Rechtbank Gelderland 29 juli 2025, ECLI:NL:RBGEL:2025:6143.
Rechtbank Amsterdam 20 oktober 2020, ECLI:NL:RBAMS:2020:6577.
ABRvS 19 november 2015, ECLI:NL:RVS:2015:3717. | Link naar deze uitspraak
|
| | |
|
|