|
|
|
| ECLI:NL:RBDHA:2026:33040 | | | | | Datum uitspraak | : | 06-10-2026 | | Datum gepubliceerd | : | 09-11-2026 | | Instantie | : | Rechtbank Den Haag | | Zaaknummers | : | NL25.56185 | | Rechtsgebied | : | Vreemdelingenrecht | | Indicatie | : | De minister heeft de bevoegdheid om de verblijfsvergunning van eiseres in te trekken én heeft van deze bevoegdheid gebruik mogen maken. De minister heeft zich namelijk ten tijde van de besluitvorming op het standpunt mogen stellen dat de gezinsband tussen eiseres en haar partner vanaf 24 juni 2024 is beëindigd. Dat de gezinsband op dit moment weer is hersteld, maakt de conclusie niet anders. Verder is het de rechtbank niet gebleken dat de minister had moeten afzien van het intrekken van de verblijfsvergunning. | | Trefwoorden | : | echtscheiding | | | vrijwilligers | | | | Uitspraak | RECHTBANK DEN HAAG
Zittingsplaats Utrecht
Bestuursrecht
zaaknummer: NL25.56185
uitspraak van de enkelvoudige kamer in de zaak tussen
[eiseres] , V-nummer: [V-nummer] , eiseres
(gemachtigde: mr. H. Yousef),
en
de minister van Asiel en Migratie,
(gemachtigde: mr. Y.E.C. Thole).
Samenvatting
1. Deze uitspraak gaat over de intrekking van de verblijfsvergunning van eiseres. Eiseres is het hier niet mee eens. Zij voert daartoe een aantal beroepsgronden aan. Zo voert zij aan dat de minister ten onrechte uitgaat van een verbreking van de gezinsband. Verder voert eiseres aan dat de minister aanleiding had moeten zien om de verblijfsvergunning niet in te trekken. Tot slot voert eiseres aan dat de minister haar ten onrechte niet heeft gehoord in de bezwaarfase. Aan de hand van deze beroepsgronden beoordeelt de rechtbank de intrekking van de verblijfsvergunning.
1.1.
De rechtbank komt in deze uitspraak tot het oordeel dat de intrekking van de verblijfsvergunning in stand kan blijven. Eiseres krijgt dus geen gelijk en het beroep is ongegrond. Hierna legt de rechtbank uit hoe zij tot dit oordeel komt en welke gevolgen dit oordeel heeft.
Procesverloop
2. In het besluit van 7 april 2025 heeft de minister de verblijfsvergunning van eiseres per 24 juni 2024 ingetrokken.
2.1.
Eiseres is het niet eens met de intrekking en heeft hiertegen bezwaar gemaakt.
2.2.
In het bestreden besluit van 7 november 2025 heeft de minister op het bezwaar van eiseres beslist en is hij bij de intrekking van de verblijfsvergunning gebleven.
2.3.
Eiseres heeft beroep ingesteld tegen het bestreden besluit. Zij heeft (nadere) gronden en (nadere) stukken ingediend. De minister heeft hierop gereageerd met een verweerschrift.
2.4.
De rechtbank heeft het beroep op 28 september 2026, samen met het verzoek om een voorlopige voorziening hangende dit beroep, op zitting behandeld. Hieraan hebben deelgenomen: eiseres, de (gestelde) partner van eiseres [referent] (tevens referent), de gemachtigde van eiseres, [tolk] als tolk en de gemachtigde van de minister.
Het bestreden besluit
3. In het bestreden besluit handhaaft de minister de intrekking van de verblijfsvergunning van eiseres vanaf 24 juni 2024. De minister legt daaraan ten grondslag dat de gezinsband tussen eiseres en haar partner sinds 24 juni 2024 is verbroken. Hierdoor voldoet zij niet langer meer aan het verblijfsdoel van haar verblijfsvergunning.
Beoordeling door de rechtbank
Had de minister de bevoegdheid om de verblijfsvergunning van eiseres in te trekken?
4. De rechtbank is van oordeel dat de minister bevoegd was om de verblijfsvergunning per 24 juni 2024 in te trekken. Dat wordt hieronder toegelicht.
4.1.
Eiseres heeft een verblijfsvergunning met het doel 'Verblijf als familie- of gezinslid bij [referent] (partner)'. Op 24 juni 2024 ontvangt de minister een melding van de partner dat de gezinsband tussen hem en eiseres is verbroken. Bij zijn melding zit een verklaring waarin hij schrijft dat de maat vol is en hij denk dat eiseres alleen bij hem woont met als doel de Nederlandse nationaliteit te verkrijgen. Naar aanleiding van deze melding heeft de minister aan eiseres laten weten dat hij van plan is om haar verblijfsvergunning in te trekken. Eiseres reageert hier op door onder andere te stellen dat de gezinsband tussen haar en haar partner niet is verbroken. Vervolgens neemt de minister contact op met de partner van eiseres. Op 3 april 2025 laat hij telefonisch weten te persisteren in zijn melding.
4.2.
Op basis van wat hiervoor is vermeld, heeft de minister zich op het standpunt mogen stellen dat de gezinsband tussen eiseres en haar partner vanaf 24 juni 2024 is beëindigd. Dat eiseres stelt dat de gezinsband niet is verbroken, volgt de rechtbank dan ook niet. Opgemerkt zij dat op enig moment ook een echtscheidingsprocedure is gestart. De schriftelijke verklaring van de partner van 20 augustus 2026 waarin hij aangeeft dat hij zijn melding intrekt en dat de echtscheiding van de baan is, biedt geen aanleiding voor een andere conclusie. Gelet op de ex-tunc toets maakt dit namelijk niet dat de minister zich ten tijde van de besluitvorming niet op het standpunt heeft mogen stellen dat de gezinsband tussen eiseres en haar partner was verbroken. De beroepsgrond slaagt niet.
Heeft de minister gebruik mogen maken van zijn bevoegdheid tot intrekking?
5. De rechtbank is van oordeel dat de minister gebruik heeft mogen maken van zijn bevoegdheid om de verblijfsvergunning in te trekken. De minister heeft in wat eiseres naar voren heeft gebracht – in het kader van artikel 8 van het EVRM, artikel 3 van het EVRM en artikel 4:84 van de Awb – geen aanleiding hoeven zien om geen gebruik te maken van zijn bevoegdheid. De rechtbank licht dat hieronder toe.
5.1.
De rechtbank is van oordeel dat de minister alle relevante feiten en omstandigheden heeft betrokken bij de belangenafweging in het kader van artikel 8 van het EVRM. Zo heeft de minister erkend dat eiseres privéleven heeft opgebouwd in Nederland in de 3,5 jaar dat zij hier woont. Zij heeft een sociaal leven opgebouwd en heeft hier (vrijwilligers)werk. Eiseres heeft onvoldoende geconcretiseerd welke relevante feiten en omstandigheden de minister niet heeft meegenomen in de belangenafweging.
5.2.
Verder is de rechtbank van oordeel dat de minister de belangenafweging in het nadeel van eiseres heeft mogen laten uitvallen. Daarvoor heeft de minister van belang mogen vinden dat eiseres relatief kort in Nederland verblijft ten opzichte van haar eerdere verblijf buiten Nederland. Zij is in 2021, op 33-jarige leeftijd, naar Nederland gekomen en woonde ten tijde van het bestreden besluit 3,5 jaar in Nederland. Het grootste gedeelte van haar leven heeft zij buiten Nederland doorgebracht. De minister heeft de binding met het land waar zij vandaan komt sterker mogen achten dan haar binding met Nederland. Verder heeft de minister van belang mogen vinden dat het werk van eiseres niet zozeer in het belang is van het economisch welzijn van Nederland. Eiseres neemt daarmee een arbeidsplaats in die ook door iemand met rechtmatig verblijf kan worden opgevuld.
5.3.
Verder heeft de minister zich op het standpunt mogen stellen dat de intrekking van de verblijfsvergunning niet in strijd is met artikel 3 van het EVRM. In het besluit van 7 april 2025 staat dat eiseres moet terugkeren naar Syrië of de Verenigde Arabische Emiraten. Tijdens de zitting is duidelijk geworden dat de minister zich primair op het standpunt stelt dat eiseres kan terugkeren naar de Verenigde Arabische Emiraten. Zoals eiseres op de zitting heeft toegelicht, heeft zij hier verbleven vanaf haar tweede. Eerst op basis van een verblijfsvergunning van haar vader, later op basis van een verblijfsvergunning vanwege haar werk. De minister heeft zich op het standpunt mogen stellen dat eiseres niet aannemelijk heeft gemaakt dat terugkeer naar de Verenigde Arabische Emiraten voor haar onmogelijk is. Dat zij op dit moment niet beschikt over een verblijfsvergunning voor de Verenigde Arabische Emiraten, betekent niet dat zij dit niet kan krijgen. Gelet op het voorgaande wordt niet toegekomen aan het subsidiaire standpunt van de minister en wat eiseres hierover heeft aangevoerd.
5.4.
Dat de minister op grond van artikel 4:84 van de Awb had moeten afzien van de intrekking, volgt de rechtbank niet. Eiseres verwijst naar dezelfde feiten en omstandigheden die hiervoor in het kader van de artikelen 8 en 3 van het EVRM al zijn meegenomen. De beroepsgronden slagen niet.
Had de minister eiseres in de bezwaarprocedure moeten horen?
6. De rechtbank is van oordeel dat de minister heeft kunnen afzien van het horen van eiseres in de bezwaarprocedure.
6.1.
Het uitgangspunt is dat de minister een vreemdeling hoort in bezwaar. Er bestaan hier uitzonderingen op, bijvoorbeeld als het bezwaar kennelijk ongegrond is. Van een kennelijk ongegrond bezwaar is sprake als er op voorhand redelijkerwijs geen twijfel over mogelijk is dat het bezwaar niet kan leiden tot een andersluidend besluit. Met deze uitzondering op de hoorplicht moet de minister terughoudend omgaan. Gelet op de motivering van het besluit van 7 april 2025 en wat eiseres hiertegen in bezwaar heeft aangevoerd, mocht de minister in dit geval tot de conclusie komen dat het bezwaar kennelijk ongegrond was, zonder eiseres in de gelegenheid te stellen te worden gehoord. De beroepsgrond slaagt niet.
Conclusie en gevolgen
7. Het beroep is ongegrond. Dat betekent dat eiseres Nederland moet verlaten. Eiseres krijgt daarom het griffierecht niet terug. Zij krijgt ook geen vergoeding van haar proceskosten.
Beslissing
De rechtbank verklaart het beroep ongegrond.
Deze uitspraak is gedaan door mr. J.J. Janssen, rechter, in aanwezigheid van mr. S. Westerhof, griffier.
Uitgesproken in het openbaar en bekendgemaakt op 6 oktober 2026.
Informatie over hoger beroep
Een partij die het niet eens is met deze uitspraak, kan een hogerberoepschrift sturen naar de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State waarin wordt uitgelegd waarom deze partij het niet eens is met deze uitspraak. Het hogerberoepschrift moet worden ingediend binnen vier weken na de dag waarop deze uitspraak is verzonden. Kan de indiener de behandeling van het hoger beroep niet afwachten, omdat de zaak spoed heeft, dan kan de indiener de voorzieningenrechter van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State vragen om een voorlopige voorziening (een tijdelijke maatregel) te treffen.
Zaak NL25.56187
Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden.
Algemene wet bestuursrecht.
Op grond van artikel 7:3, aanhef en onder b, van de Awb.
Vgl. de uitspraak van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State van 6 juli 2022 (ECLI:NL:RVS:2022:1918). | Link naar deze uitspraak
|
| | |
|
|
