Inloggen 
 

 Registreren
 Wachtwoord vergeten?


Terug naar het beginscherm

 
 
 
Neem contact op met de Agro-advieslijn:
0570-657417 (Houtsma Bedrijfsadvies)
ECLI:NL:RBZWB:2026:10702 
 
Datum uitspraak:03-11-2026
Datum gepubliceerd:10-11-2026
Instantie:Rechtbank Zeeland-West-Brabant
Zaaknummers:BRE 24/2951
Rechtsgebied:Belastingrecht
Indicatie:en 24/2952. Belanghebbende heeft de vereiste aangifte niet gedaan. Omkering en verzwaring van de bewijslast.
Trefwoorden:belastbaar inkomen uit werk en woning
belastingrecht
inkomstenbelasting
mkb-winstvrijstelling
naheffingsaanslag
omzetbelasting
uitkering
 
Uitspraak
RECHTBANK ZEELAND-WEST-BRABANT

Zittingsplaats Breda
Belastingrecht
zaaknummers: BRE 24/2951 en 24/2952


uitspraak van de enkelvoudige kamer van 3 november 2026 in de zaken tussen




[belanghebbende] , uit [plaats 1] , belanghebbende,
(gemachtigde: mr. W.M.J. Saes),

en



de inspecteur van de Belastingdienst, de inspecteur,

en



de Staat (de Minister van Justitie en Veiligheid), de Staat.




Inleiding

1. In deze uitspraak beoordeelt de rechtbank de beroepen tegen de uitspraken op bezwaar van 10 januari 2024 en 24 januari 2024 van de inspecteur.


1.1.
De inspecteur heeft aan belanghebbende voor het jaar 2018 een aanslag in de inkomstenbelasting en premie volksverzekeringen (IB/PVV) opgelegd naar een belastbaar inkomen uit werk en woning van € 70.016 (de aanslag IB/PVV). Gelijktijdig met de vaststelling van de aanslag IB/PVV heeft de inspecteur een vergrijpboete aan belanghebbende opgelegd van € 5.539 (de boetebeschikking) en belastingrente in rekening gebracht van € 1.735.



1.2.
De inspecteur heeft aan belanghebbende voor het jaar 2018 ook een aanslag voor de Zorgverzekeringswet (Zvw) opgelegd naar een maximaal bijdrage-inkomen van € 54.614 (de aanslag Zvw). Gelijktijdig heeft de inspecteur belastingrente in rekening gebracht van
€ 80.



1.3.
De inspecteur heeft het bezwaar tegen de aanslag IB/PVV (deels) gegrond verklaard. De inspecteur heeft de aanslag IB/PVV verminderd naar een belastbaar inkomen uit werk en woning van € 69.569. De belastingrentebeschikking is verminderd tot € 1.702.



1.4.
De inspecteur heeft het bezwaar tegen de aanslag Zvw ongegrond verklaard, omdat het bijdrage-inkomen boven het maximumbedrag is gebleven.



1.5.
De rechtbank heeft het beroep op 11 augustus 2026 op zitting behandeld. Hieraan hebben deelgenomen: belanghebbende, de gemachtigde van belanghebbende en namens de inspecteur, mr. [inspecteur 1] , drs. [inspecteur 2] en [inspecteur 3] . Ter zitting is gelijktijdig ook de zaak met zaaknummer 24/2949 van belanghebbende behandeld.




Beoordeling door de rechtbank

2. De rechtbank beoordeelt eerst of het beroep met betrekking tot de aanslag Zvw ontvankelijk is. Indien het beroep ontvankelijk is, beoordeelt de rechtbank of de aanslag Zvw en de bijbehorende belastingrentebeschikking tot de juiste bedragen zijn vastgesteld. Verder beoordeelt de rechtbank of de aanslag IB/PVV en de bijbehorende belastingrentebeschikking – zoals deze luiden na de uitspraak op bezwaar – tot de juiste bedragen zijn vastgesteld. Tot slot beoordeelt de rechtbank of de boetebeschikking terecht en niet naar een te hoog bedrag aan belanghebbende is opgelegd. Zij doet dat aan de hand van de beroepsgronden van belanghebbende.


2.1.
Naar het oordeel van de rechtbank is het beroep met betrekking tot de aanslag Zvw ontvankelijk. Verder zijn de aanslagen IB/PVV en Zvw en de bijbehorende belastingrentebeschikkingen tot de juiste bedragen vastgesteld. De boete bij de aanslag IB/PVV moet wel worden verminderd in verband met ‘undue delay’. Hierna legt de rechtbank uit hoe zij tot deze oordelen komt en welke gevolgen deze oordelen hebben.




Feiten

3. Belanghebbende heeft onder de [naam 1] een eenmanszaak. De activiteiten van de onderneming betreffen het uitvoeren van grondwerk, bestratingen en opritten.


3.1.
Belanghebbende heeft aangifte IB/PVV voor het jaar 2018 gedaan naar een belastbaar inkomen uit werk en woning van € 43.940, volledig bestaande uit winst uit onderneming.



3.2.
De inspecteur heeft bij brief van 30 november 2020 een boekenonderzoek aangekondigd naar (onder meer) de aanvaardbaarheid van de aangiften omzetbelasting over de periode van 1 januari 2018 tot en met 31 december 2018 en de aangifte IB/PVV voor het jaar 2018. Gelijktijdig heeft hij belanghebbende verzocht om auditbestanden te overleggen.



3.3.
De inspecteur heeft een factuur uit de administratie van [naam 2] , de eenmanszaak van de zoon van belanghebbende, ontvangen. De factuur is uitgereikt door [naam 1] . De factuur (nummer [nummer] ) ten bedrage van € 25.908,66 heeft als omschrijving “Voor u geleverde keerwanden en geplaatst” en is gedagtekend
29 september 2018. Op de factuur staat geen bedrag aan omzetbelasting vermeld.



3.4.
Op 9 augustus 2021 heeft het inleidend gesprek van het boekenonderzoek plaatsgevonden. In het verslag van het inleidend gesprek staat – voor zover relevant – het volgende:


“Op basis van de ontvangen auditfiles beschikken wij over andere gegevens inzake verkoopfactuur [nummer] . Bij het opvragen van de factuur [nummer] , die de heer [naam 3] digitaal heeft blijkt dit een andere factuur te zijn. De factuur uit de negatieve aangifte omzetbelasting van [naam 4] komt niet overeen met de administratie van de heer [naam 3] . De heer [naam 3] komt hier later op terug.”




3.5.
Op 17 november 2021 heeft de inspecteur aan de voormalig adviseur van belanghebbende, [voormalig adviseur] (hierna: [voormalig adviseur] ), een e-mailbericht gestuurd waarin (onder meer) het volgende staat:

“Voor de onderbouwing van verkoopfactuur [nummer] gericht aan [naam 2] geeft u aan dat dit keerwanden zijn die [naam 1] in België heeft ingekocht. Graag ontvang ik hiervan een uitgebreide onderliggende onderbouwing, inclusief de geldstroom. Ook ontvang ik graag de inkoopfactuur van deze keerwanden, inclusief de geldstroom.”




3.6.

[voormalig adviseur] heeft de inspecteur bij e-mailbericht van 21 januari 2022 een creditfactuur toegestuurd. De creditfactuur (nummer [nummer] ) ten bedrage van € 25.908,66 is gedagtekend
15 oktober 2018 en gericht aan [naam 2] . De creditfactuur heeft als omschrijving “Voor u niet geleverde keerwanden en geplaatst”. [voormalig adviseur] geeft in het
e-mailbericht (onder meer) het volgende aan:


“Over factuur [nummer] heb ik uw collega de heer [persoon] reeds een mondelinge toelichting gegeven. Van cliënt heb ik een creditnota gekregen. Zie bijlage. Het is een werk dat niet is doorgegaan. In de administratie zit ook geen inkoop van die keerwanden. De pro forma-factuur, met een nummer dat op dat moment in de nummering nog niet aan de beurt was (vandaar pro forma), vervalt met de creditfactuur.”




3.7.
De bevindingen van het boekenonderzoek zijn vastgelegd in een controlerapport van
14 juli 2022. De inspecteur heeft zich op het standpunt gesteld dat de winst uit onderneming moet worden gecorrigeerd met € 26.076. Daarnaast heeft de inspecteur een vergrijpboete (50%) aangekondigd, waarbij de correctie van de factuur (€ 25.909) – na aftrek van de
MKB-winstvrijstelling (€ 3.628) – als boetegrondslag is gehanteerd.



3.8.
Naar aanleiding van het boekenonderzoek heeft de inspecteur de aanslag IB/PVV, de aanslag Zvw, de boete- en belastingrentebeschikkingen met dagtekening
15 december 2022 vastgesteld (zie 1.1 en 1.2).



3.9.
De inspecteur heeft op 10 januari 2024 een brief aan belanghebbende gestuurd. Het onderwerp van deze brief is: “Motivering uitspraak op de bezwaarschriften inkomstenbelasting dhr. [naam 3] ”. Daarin staat verder:


“Bijgaand ontvangt u motivering van de uitspraken op de door u ingediende bezwaarschriften inkomstenbelasting/premie volksverzekeringen (voortaan: IB) en bijdrage zorgverzekeringswet (voortaan: ZVW) jaren 2018 en 2019, alsmede tegen de opgelegde vergrijpboete en belastingrente.


(…)


6 Beslissing op uw bezwaar


Ik verklaar uw bezwaren 2018 en 2019 ontvankelijk en deels gegrond.



Voor het jaar 2018 blijven de volgende correcties (voor toepassing MKB winstvrijstelling) in stand:


(…)


De correctie representatiekosten, ad € 520, komt derhalve te vervallen. De belastbare winst uit onderneming wordt vastgesteld op € 69.569 in plaats van € 70.016.


(…)


De belastingrente zal overeenkomstig verminderd worden.



De verminderingsbeschikking zullen overig enige tijd administratief verwerkt zijn.


(…)

8 Beroepsclausule


U kunt tegen mijn beslissing op uw bezwaren in beroep gaan bij de rechtbank.


(…)”




3.10.
De inspecteur heeft het bezwaar tegen de aanslag IB/PVV met dagtekening
24 januari 2024 (deels) gegrond verklaard. Daarbij heeft de inspecteur een bedrag van € 520 aan representatiekosten in aftrek toegestaan. De belastingrentebeschikking is dienovereenkomstig verminderd (zie 1.3).




Motivering


Is het beroep met betrekking tot de aanslag Zvw ontvankelijk?


4. Voor het indienen van een beroepschrift geldt een termijn van zes weken. Deze termijn begint op de dag na de dagtekening van de uitspraak op bezwaar. Maar als de dagtekening een datum is vóór de datum waarop de uitspraak op bezwaar is verzonden, begint deze termijn op de dag na de dag van verzending. Een beroepschrift is op tijd ingediend wanneer het voor het einde van de termijn is ontvangen. Wanneer het beroepschrift met de gewone post wordt verstuurd, is het bij ontvangst na het einde van de termijn onder voorwaarden ook tijdig ingediend. Die voorwaarden zijn dat het beroepschrift voor het einde van de termijn op de post is gedaan én het niet later dan een week na afloop van de termijn bij de rechtbank is ontvangen.


4.1.
Als een beroepschrift te laat wordt ingediend, verklaart de rechtbank het beroep niet-ontvankelijk. Dat is alleen anders als het niet tijdig indienen van het beroepschrift verschoonbaar is. Dan laat de rechtbank niet-ontvankelijkverklaring op grond van die te late indiening achterwege.



4.2.
Belanghebbende stelt dat hij in de veronderstelling verkeerde dat na de brief van 10 januari 2024 nog een afzonderlijke uitspraak op bezwaar zou volgen voor de Zvw, zoals ook het geval was bij de aanslag IB/PVV. Als de brief van 10 januari 2024 moet worden aangemerkt als uitspraak op bezwaar, dan stelt belanghebbende dat de termijnoverschrijding verschoonbaar is. De omstandigheid dat de vermindering van de aanslag IB/PVV niet heeft geleid tot een vermindering van de aanslag Zvw, kan niet aan belanghebbende worden tegengeworpen.



4.3.
De rechtbank overweegt als volgt. De brief van 10 januari 2024 kwalificeert als uitspraak op bezwaar. De brief bevat een definitieve beslissing en is voorzien van een rechtsmiddelenverwijzing (zie 3.9). De aanslag IB/PVV is weliswaar verminderd, maar die vermindering leidt er niet toe dat dat het bijdrage-inkomen onder het maximumbedrag van
€ 54.614 uitkomt. Reeds daarom kon – anders dan belanghebbende betoogt – geen afzonderlijke verminderingsbeschikking meer volgen. Voor de aanvang van de beroepstermijn moet daarom worden uitgegaan van de datum van de uitspraak op bezwaar van 10 januari 2024. De termijn voor het indienen van een beroepschrift is daarmee geëindigd op 21 februari 2024. De rechtbank heeft het beroepschrift op van belanghebbende op 6 maart 2024 ontvangen. Dit betekent dat het beroepschrift niet tijdig is ingediend.



4.4.
De vervolgvraag is of de termijnoverschrijding verschoonbaar is. De rechtbank beantwoordt die vraag bevestigend. In de uitspraak op bezwaar is vermeld dat de aanslag IB/PVV wordt verminderd en dat daarvoor een verminderingsbeschikking zal volgen. Door die formulering kan bij belanghebbende de indruk zijn ontstaan dat ook met betrekking tot de aanslag Zvw een afzonderlijke beschikking zou volgen. Gelet op deze onduidelijkheid acht de rechtbank de termijnoverschrijding verschoonbaar. Het beroep is daarom ontvankelijk.



4.5
De rechtbank zal daarom zowel de aanslag IB/PVV als de aanslag Zvw inhoudelijk beoordelen.


Omkering en verzwaring van de bewijslast




4.5.
Indien de vereiste aangifte niet is gedaan, wordt het beroep ongegrond verklaard, tenzij is gebleken dat en in hoeverre de uitspraken op bezwaar onjuist zijn.



4.6.
Bij inhoudelijke gebreken in een aangifte wordt alleen aangenomen dat de vereiste aangifte niet is gedaan, indien aan de hand van de normale regels van stelplicht en bewijslast is vastgesteld dat sprake is van één of meer gebreken die ertoe leiden dat de volgens de aangifte verschuldigde belasting verhoudingsgewijs aanzienlijk lager is dan de werkelijk verschuldigde belasting. Ook is vereist dat het bedrag van de belasting dat als gevolg van de gebreken in de aangifte niet zou zijn geheven, op zichzelf beschouwd aanzienlijk is. Inhoudelijke gebreken in de aangifte worden voor de toepassing van deze regels slechts in aanmerking genomen indien de belastingplichtige ten tijde van het doen van de aangifte wist of zich ervan bewust moest zijn dat daardoor een aanzienlijk bedrag aan verschuldigde belasting niet zou worden geheven. Ook dit moet worden vastgesteld aan de hand van de normale regels van stelplicht en bewijslast.



4.7.
Voor wat betreft de vraag of belanghebbende de vereiste aangifte heeft gedaan dient eerst de vraag te worden beantwoord of belanghebbende in 2018 meer inkomsten had dan hij heeft aangegeven. De bewijslast hiervoor rust op de inspecteur.


Winst uit onderneming




4.8.
Tussen partijen zijn de correcties met betrekking tot de ontvangen schade-uitkering (€ 1.025), de energie- en huisvestingskosten (€ 943), de internetkosten (€ 674), de telefoonkosten (€ 450) en de bedrijfsbenodigdheden (€ 800) niet in geschil. Partijen houdt uitsluitend verdeeld of belanghebbende de op de factuur vermelde omzet van € 25.908 in zijn aangifte had moeten verantwoorden.



4.9.
De inspecteur betoogt dat de bewijslast moet worden omgekeerd en verzwaard, omdat belanghebbende in de aangifte IB/PVV ten onrechte diverse kosten in aftrek heeft gebracht en de omzet op de factuur niet heeft verantwoord. De grootste post is de factuur. Als gevolg hiervan is de volgens de aangifte verschuldigde belasting (€ 13.590) verhoudingsgewijs aanzienlijk lager dan de werkelijk verschuldigde belasting (€ 26.401).



4.10.
De rechtbank overweegt dat de wisselende verklaringen van belanghebbende over de factuur dusdanig veel vragen oproepen dat aan de geloofwaardigheid daarvan moet worden getwijfeld. Belanghebbende heeft aanvankelijk verklaard dat de factuur betrekking heeft op in België ingekochte keerwanden (zie 3.5). Later heeft belanghebbende verklaard dat de keerwanden niet zijn ingekocht en dat sprake is van een pro-forma factuur waarvoor een creditfactuur is opgemaakt (zie 3.6). De creditfactuur waarnaar belanghebbende verwijst, is echter niet in zijn administratie aangetroffen. Eerst in de beroepsfase heeft belanghebbende verklaard dat een hovenier in [plaats 2] aan [naam 2] een opdracht had verstrekt, waarvoor de pro-forma factuur zou zijn opgemaakt en zou zijn bedoeld als offerte. Deze opdracht zou wegens het uitblijven van een vooruitbetaling niet zijn doorgegaan. Daarbij neemt de rechtbank ook in aanmerking dat de inspecteur – onweersproken – heeft gesteld dat [naam 2] de (niet op de factuur vermelde) omzetbelasting van € 5.440 als voorbelasting in aftrek heeft gebracht. Dit gegeven geeft nog meer twijfel over de verklaring van belanghebbende.



4.11.
Gelet op deze feiten en omstandigheden acht de rechtbank aannemelijk dat de op de factuur vermelde omzet ten onrechte niet is verantwoord in de aangifte en dat belanghebbende zich daarvan bewust moet zijn geweest. De volgens de aangifte verschuldigde belasting was hierdoor naar het oordeel van de rechtbank absoluut en relatief aanzienlijk lager dan de werkelijk verschuldigde belasting. Nu belanghebbende (onder meer) de op de factuur vermelde omzet niet in zijn aangifte heeft verantwoord, is de rechtbank van oordeel dat belanghebbende niet de vereiste aangifte heeft gedaan.


Redelijke schatting




4.12.
De omkering en verzwaring van de bewijslast laat onverlet dat een aanslag niet naar willekeur mag worden vastgesteld, maar moet berusten op een redelijke schatting van inkomsten. Het vereiste van een redelijke schatting strekt ertoe te voorkomen dat een aanslag naar willekeur wordt vastgesteld door de inspecteur. In dat kader rust op de inspecteur de taak om de schatting zodanig te onderbouwen met feitelijke stellingen dat die schatting de redelijkheidstoets kan doorstaan. Als de inspecteur daarin slaagt dan ligt het op de weg van belanghebbende, als hij de schatting betwist, om daarvoor het verzwaarde tegenbewijs te leveren. De rechtbank zal hierna beoordelen of de correctie van de netto omzet van € 25.908 op een redelijke schatting berust.



4.13.
Naar het oordeel van de rechtbank berust de aanslag IB/PVV – zoals deze luidt na de uitspraak op bezwaar – op een redelijke en niet willekeurige schatting. Immers, de inspecteur heeft de correctie van het inkomen uit werk en woning gebaseerd op de aangetroffen factuur in de administratie van [naam 2] en de uitkomsten van het boekenonderzoek. De inspecteur heeft zijn schatting daarmee gebaseerd op concrete gegevens. Met hetgeen belanghebbende heeft aangevoerd heeft hij niet doen blijken dat het te betalen belastingbedrag te hoog is vastgesteld.


De boetebeschikking




4.14.
De inspecteur heeft aan belanghebbende een vergrijpboete opgelegd van 50% van de verschuldigde belasting over het vermelde bedrag op de factuur. Volgens de inspecteur heeft belanghebbende (voorwaardelijk) opzettelijk onjuist aangifte IB/PVV gedaan (zie 3.7).



4.15.
De rechtbank stelt voorop dat de aanwezigheid van een beboetbaar feit alleen kan worden aangenomen als de daarvoor vereiste feiten en omstandigheden buiten redelijke twijfel zijn komen vast te staan. Dit dient begrepen te worden als ‘doen blijken’, dat wil zeggen: ‘overtuigend aantonen’. De rechtbank zal daarom beoordelen of de inspecteur overtuigend heeft aangetoond dat het aan het (voorwaardelijk) opzet van belanghebbende is te wijten dat belanghebbende onjuist aangifte heeft gedaan.



4.16.
Onder opzet wordt verstaan het willens en wetens handelen. De ondergrens van opzet wordt gevormd door voorwaardelijke opzet. Daarvoor moet vaststaan (i) dat belanghebbende wetenschap had van de aanmerkelijke kans dat te weinig belasting zou worden geheven, en (ii) dat hij deze kans bovendien bewust heeft aanvaard (op de koop toe heeft genomen).



4.17.
De rechtbank acht buiten redelijke twijfel dat het aan het voorwaardelijk opzet van belanghebbende te wijten is dat de aangifte onjuist is gedaan. Daarbij neemt de rechtbank in aanmerking dat belanghebbende zelf zijn administratie verzorgde, wisselende verklaringen heeft gegeven over de aard en herkomst van de factuur en dat in zijn administratie een andere factuur met hetzelfde factuurnummer is aangetroffen. Naar het oordeel van de rechtbank heeft de inspecteur de boete bij de aanslag IB/PVV dan ook terecht aan belanghebbende opgelegd. Alle omstandigheden in aanmerking genomen acht de rechtbank een boete van € 5.539 in dit geval passend en geboden. Daarbij heeft de rechtbank ermee rekening gehouden dat de boetegrondslag vast is komen te staan met toepassing van omkering en verzwaring van de bewijslast. De rechtbank overweegt dat de boetegrondslag is gebaseerd op een concreet en verifieerbaar gegeven, namelijk de factuur. Daarom acht de rechtbank geen aanleiding aanwezig voor het verbinden van gevolgen aan de toegepaste bewijssanctie bij de vaststelling van de boetegrondslag.


Undue delay




4.18.
De rechtbank ziet wel aanleiding om de boete te verminderen in verband met overschrijding van de redelijke termijn voor de behandeling van de zaken in eerste instantie (‘undue delay’), zoals belanghebbende heeft verzocht. De rechtbank stelt vast dat
21 juni 2022 geldt als aanvangsmoment van de redelijke termijn, omdat op die datum de boete is aangekondigd aan belanghebbende. De rechtbank doet uitspraak op
3 november 2026. Sinds de aankondiging van de boete is dan (afgerond) vier jaar en vijf maanden verstreken. De redelijke termijn is als uitgangspunt twee jaar, waardoor de redelijke termijn is overschreden met twee jaar en vijf maanden. De boete wordt daarom gematigd met 20% tot € 4.431.



Belastingrente (aanslag IB/PVV)




4.19.
Belanghebbende heeft geen zelfstandige gronden tegen de belastingrentebeschikking bij de aanslag IB/PVV aangevoerd. Omdat de aanslag IB/PVV – zoals deze luidt na de uitspraak op bezwaar – in stand blijft, blijft ook de bijbehorende belastingrentebeschikking in stand.


Aanslag Zvw en belastingrente




4.20.
Belanghebbende heeft tegen de hoogte van de aanslag Zvw en de bijbehorende belastingrentebeschikking geen gronden aangevoerd. De rechtbank is van oordeel dat het belastbaar inkomen uit werk en woning in de aanslag IB/PVV – zoals deze luidt na de uitspraak op bezwaar – tot het juiste bedrag is vastgesteld. Dit betekent dat de aanslag Zvw en de bijbehorende belastingrentebeschikking ook in stand blijven.


Immateriëleschadevergoeding




4.21.
Belanghebbende heeft verzocht om toekenning van een immateriële schadevergoeding vanwege de overschrijding van de redelijke termijn waarbinnen het onderhavige geschil beslecht had moeten zijn.



4.22.
Er bestaat als uitgangspunt recht op een vergoeding van eenmaal € 500 per half jaar dat de redelijke termijn is overschreden. Mede gelet op de beroepsgronden, hebben de zaken van belanghebbende over de aanslagen IB/PVV en Zvw en de naheffingsaanslag omzetbelasting (zaaknummer 24/2949) in hoofdzaak betrekking op hetzelfde onderwerp. Nu de zaken in de bezwaar- en beroepsfase (nagenoeg) gezamenlijk zijn behandeld, bestaat voor de zaken gezamenlijk recht op een vergoeding van eenmaal € 500 per half jaar dat de redelijke termijn is overschreden.



4.23.
De redelijke termijn voor behandeling van bezwaar en beroep bedraagt in beginsel twee jaar, te rekenen vanaf de datum van ontvangst van het bezwaarschrift, waarbij voor de bezwaarfase een termijn van zes maanden en de beroepsfase anderhalf jaar geldt.



4.24.
De inspecteur heeft het (eerste) bezwaarschrift op 11 januari 2023 ontvangen. Aangezien de rechtbank uitspraak doet op 3 november 2026, heeft de bezwaar- en beroepsprocedure (afgerond) drie jaar en tien maanden geduurd. De overschrijding van de redelijke termijn voor de bezwaar- en beroepsfase samen bedraagt (afgerond) een jaar en tien maanden. Dit leidt tot een toekenning van een immateriëleschadevergoeding van in totaal € 2.000.



4.25.
De rechtbank neemt in aanmerking dat de laatste uitspraak op bezwaar is gedaan op 2 februari 2024 (in de zaak met zaaknummer 24/2949). Omdat de bezwaarfase afgerond dertien maanden heeft geduurd en daarmee zeven maanden te lang, komt 7/22e deel, derhalve € 636 voor rekening van de inspecteur en de rest, zijnde € 1.364 voor rekening van de Staat. De rechtbank merkt de Staat in zoverre mede aan als partij in dit geding. De rechtbank kent dit bedrag – uit praktische overwegingen – volledig toe bij deze uitspraak. De rechtbank zal in de uitspraak met betrekking tot de naheffingsaanslag omzetbelasting van belanghebbende, wat betreft te toekenning van de immateriëleschadevergoeding volstaan met een kennisgeving en een verwijzing naar deze uitspraak.




Conclusie en gevolgen

5. Het beroep met betrekking tot de boete bij de aanslag IB/PVV is gegrond. De boete wordt verminderd tot € 4.431 in verband met undue delay.


5.1.
De beroepen zijn voor het overige ongegrond. Dat betekent dat de aanslag IB/PVV en de bijbehorende belastingrentebeschikking – zoals deze luidden na uitspraken op bezwaar – in stand blijven. Ook de aanslag Zvw en de bijbehorende belastingrentebeschikking blijven in stand.



5.2.
Omdat het beroep tegen de boete gegrond is, moet de inspecteur het door belanghebbende in die zaak betaalde griffierecht vergoeden.



5.3.
Voor de rechtsbijstand door een gemachtigde krijgt belanghebbende een vast bedrag per proceshandeling. In bezwaar heeft elke proceshandeling een waarde van € 666 en in beroep van € 934. Naar het oordeel van de rechtbank is sprake van samenhang tussen de zaken. De gemachtigde heeft een bezwaarschrift ingediend (1 punt), heeft deelgenomen aan het hoorgesprek (1 punt), heeft een beroepschrift ingediend (1 punt) en heeft aan de zitting van de rechtbank deelgenomen (1 punt). De vergoeding bedraagt dan in totaal € 3.200.




Beslissing

De rechtbank:


verklaart het beroep met betrekking tot de boete gegrond;


vernietigt de uitspraak op bezwaar met betrekking tot de boetebeschikking;


vermindert de vergrijpboete tot € 4.431;


verklaart het beroep met betrekking tot de aanslag IB/PVV voor het overige ongegrond;


verklaart het beroep met betrekking tot de aanslag Zvw ongegrond;


veroordeelt de Staat tot het betalen van een vergoeding van immateriële schade aan belanghebbende van € 1.363,64;


veroordeelt de inspecteur tot het betalen van een vergoeding van immateriële schade aan belanghebbende van € 636,36;


veroordeelt de inspecteur tot betaling van € 3.200 aan proceskosten aan belanghebbende;


bepaalt dat de inspecteur het griffierecht van € 51 aan belanghebbende moet vergoeden.



Deze uitspraak is gedaan door mr. drs. J.H. Bogert, rechter, in aanwezigheid van
mr. D. Damen, griffier, en openbaar gemaakt door middel van geanonimiseerde publicatie op rechtspraak.nl.












griffier


rechter






De uitspraak is aan partijen bekendgemaakt op de datum vermeld in de brief waarmee deze uitspraak aan partijen ter beschikking is gesteld.



Informatie over hoger beroep
Een partij die het niet eens is met deze uitspraak, kan een hogerberoepschrift sturen naar het gerechtshof ’s-Hertogenbosch waarin wordt uitgelegd waarom deze partij het niet eens is met deze uitspraak. Het hogerberoepschrift moet worden ingediend binnen zes weken na de dag waarop deze uitspraak is bekendgemaakt.

Digitaal beroep instellen kan via “Formulieren en inloggen” op www.rechtspraak.nl. Hoger beroep instellen kan eventueel ook nog steeds door verzending van een brief aan het gerechtshof ’s-Hertogenbosch (belastingkamer), Postbus 70583, 5201 CZ ’s-Hertogenbosch.

De werking van deze uitspraak wordt opgeschort totdat de termijn voor het instellen van hoger beroep is verstreken, of indien hoger beroep wordt ingesteld, op dat hoger beroep is beslist.




€ 30.321 - € 4.245 (MKB winstvrijstelling).


Dit volgt uit artikel 6:7 van de Algemene wet bestuursrecht (Awb).


Dit volgt uit artikel 26c van de Algemene wet inzake rijksbelastingen.


Dit volgt uit artikel 6:9, eerste lid, van de Awb.


Dit volgt uit artikel 6:9, tweede lid, van de Awb.


Dit volgt uit artikel 6:11 van de Awb.


Hoge Raad 30 oktober 2009, ECLI:NL:HR:2009:BH1083.


Hoge Raad 28 maart 2003, ECLI:NL:HR:2003:AF6486.


Hoge Raad 31 mei 2013, ECLI:NL:HR:2013:BX7184.


Hoge Raad 8 april 2022, ECLI:NL:HR:2022:526.


Gerechtshof ’s-Hertogenbosch 21 juni 2018, ECLI:NL:GHSHE:2018:2713.
Link naar deze uitspraak