|
|
|
| ECLI:NL:RBZWB:2026:9966 | | | | | Datum uitspraak | : | 16-10-2026 | | Datum gepubliceerd | : | 16-11-2026 | | Instantie | : | Rechtbank Zeeland-West-Brabant | | Zaaknummers | : | BRE 26/1095 | | Rechtsgebied | : | Bestuursrecht | | Indicatie | : | Wet hersteloperatie toeslagen - te late aanvraag. | | Trefwoorden | : | kinderopvangtoeslag | | | | Uitspraak | RECHTBANK ZEELAND-WEST-BRABANT
Zittingsplaats Breda
Bestuursrecht
zaaknummer: BRE 26/1095 KINDER
uitspraak van de enkelvoudige kamer van 16 oktober 2026 in de zaak tussen
[eiseres] , uit [plaats] , eiseres,
(gemachtigde: mr. L. Hofman),
en
Dienst Toeslagen (voorheen Belastingdienst/Toeslagen), verweerder.
Samenvatting
1. Deze uitspraak gaat over de afwijzing van de aanvraag van eiseres om compensatie op grond van de Wet hersteloperatie toeslagen (Wht). Eiseres is het niet eens met de afwijzing van de aanvraag. Zij voert daartoe een aantal beroepsgronden aan. Aan de hand van deze beroepsgronden beoordeelt de rechtbank de afwijzing van de aanvraag.
1.1.
De rechtbank komt in deze uitspraak tot het oordeel dat de Dienst Toeslagen terecht de aanvraag van eiseres om compensatie op grond van de Wht heeft afgewezen. Eiseres krijgt geen gelijk en het beroep is dus ongegrond. Hierna legt de rechtbank uit hoe zij tot dit oordeel komt en welke gevolgen dit oordeel heeft.
Procesverloop
2. Eiseres heeft een aanvraag ingediend voor compensatie op grond van de Wht. De Dienst Toeslagen heeft deze aanvraag met het besluit van 23 oktober 2025 (primair besluit) afgewezen. Hiertegen heeft eiseres bezwaar gemaakt. Met het bestreden besluit van 4 februari 2026 op het bezwaar van eiseres heeft de Dienst Toeslagen de afwijzing van de aanvraag gehandhaafd.
2.1.
Eiseres heeft beroep ingesteld tegen het bestreden besluit.
De Dienst Toeslagen heeft op het beroep gereageerd met een verweerschrift.
2.2.
De rechtbank heeft het beroep op 7 oktober 2026 op zitting behandeld. Hieraan hebben deelgenomen: eiseres, de gemachtigde van eiseres en mr. drs. [vertegenwoordiger] namens De Dienst Toeslagen.
Totstandkoming van het bestreden besluit
3. Op 21 augustus 2025 heeft eiseres zich telefonisch gewend tot de Dienst Toeslagen om zich aan te melden voor een herbeoordeling van het recht op kinderopvangtoeslag.
3.1.
Met het primaire besluit heeft de Dienst Toeslagen de aanvraag afgewezen, omdat op grond van de Wht aanmelden tot en met 2 januari 2024 mogelijk was en eiseres te laat was. Eiseres heeft uitgelegd waarom zij te laat was met haar aanmelding. De Dienst Toeslagen heeft gekeken of er voor eiseres een uitzondering kan worden gemaakt. Dit kan alleen in bijzondere situaties. De Dienst Toeslagen vindt de uitleg van eiseres geen voldoende reden om een uitzondering te maken.
Hiertegen heeft eiseres bezwaar gemaakt. Op 2 december 2025 heeft er een telefonisch hoorgesprek plaatsgevonden.
Bestreden besluit
3.2.
Met het bestreden besluit is de Dienst Toeslagen niet tegemoet gekomen aan het bezwaar van eiseres. Eiseres heeft zich na de wettelijke termijn van 2 januari 2024 aangemeld voor een herbeoordeling, namelijk op 21 augustus 2025. Aangezien de termijnoverschrijding meer dan één jaar bedraagt, moet er sprake zijn van een zeer uitzonderlijke en ongebruikelijke situatie waarbij het redelijkerwijs niet van eiseres kon worden verwacht dat zij zich eerder zou aanmelden. Dit is in het geval van eiseres onvoldoende gebleken.
Over de stelling van eiseres dat zij niet op de hoogte was van de herstelregeling en de aanmeldmogelijkheid, wordt overwogen dat de Dienst Toeslagen zich heeft ingezet om alle gedupeerden van de toeslagenaffaire op de hoogte te stellen van de hersteloperatie. De mogelijkheid tot aanmelden is op verschillende manieren onder de aandacht van ouders gebracht, bijvoorbeeld via tv, de krant, sociale media en de website van de Uitvoeringsorganisatie Herstel Toeslagen (UHT). Ouders waarvan de Dienst Toeslagen wist dat zij mogelijk gedupeerd zijn hebben een brief ontvangen. Aanmelden kon op een laagdrempelige manier.
Bovendien heeft de wetgever bewust gekozen voor een ruime aanmeldtermijn van 3 jaar. Daarmee is beoogd om ouders die te maken hadden met stress, financiële problemen of andere ingrijpende omstandigheden als gevolg van de toeslagenaffaire, voldoende tijd en ruimte te geven om zich aan te melden. Hieruit blijkt dat de wetgever nadrukkelijk rekening
heeft gehouden met ouders die mogelijk minder in staat waren om direct te handelen. Het doel van het aanmeldcriterium is het waarborgen van rechtszekerheid en het bieden van een duidelijke afbakening van de regeling. Dit is noodzakelijk om de regeling uitvoerbaar en controleerbaar te houden. Gelet op het voorgaande kan niet meer worden gesteld dat de aanvraag van eiseres tot herbeoordeling van de kinderopvangtoeslag zo spoedig mogelijk is ingediend als redelijkerwijs kon worden verwacht.
De Dienst Toeslagen ziet het niet op de hoogte zijn van de herstelregeling en de aanmeldmogelijkheid dan ook niet als bijzondere omstandigheid waarvoor een uitzondering kan worden gemaakt.
Het beroep van eiseres op het evenredigheidsbeginsel slaagt volgens de Dienst Toeslagen niet. Daartoe wordt verwezen naar voorstaande overwegingen over de keuze van de wetgever.
Beroepsgronden
4. Eiseres heeft aangevoerd dat de Dienst Toeslagen een te strenge maatstaf heeft gehanteerd door een beleidsmatige uitzonderingsdrempel toe te passen in plaats van de wettelijk vereiste individuele redelijkheidstoets bij verschoonbare termijnoverschrijding. Dit is in strijd met vaste jurisprudentie waaruit volgt dat bij de beoordeling van een termijnoverschrijding alle omstandigheden van het geval in onderlinge samenhang moet worden gewogen en dat geen zwaardere drempel mag worden gehanteerd dan de wet vereist.
De Dienst Toeslagen heeft erkend dat eiseres een langdurig zware periode heeft doorgemaakt. Desondanks wordt niet concreet en inzichtelijk gemotiveerd waarom deze omstandigheden niet leiden tot verschoonbaarheid van de termijnoverschrijding. De Dienst Toeslagen heeft nagelaten te beoordelen in hoeverre haar langdurige financiële ontwrichting, psychisch overbelasting, re-integratieproblematiek en zorgtaken haar informatiebereik en handelingsvermogen langdurig hebben beperkt. De Dienst Toeslagen heeft miskend dat het gaat om een langdurige opeenstapeling van samenhangende omstandigheden die het handelingsvermogen van eiseres structureel hebben beperkt. Juist de combinatie van financiële stress, mentale overbelasting en zorgtaken verklaart waarom eiseres niet eerder tot aanmelding kon komen. Aangezien een concrete, individuele motivering ontbreekt, voldoet het bestreden besluit niet aan de motiveringseisen van artikel 7:12 van de Algemene wet bestuursrecht (Awb).
Verder is niet de relevante vraag of de herstelregeling in algemene zin kenbaar was, maar of in de concrete omstandigheden van eiseres rederlijkwijs van haar kon worden verwacht dat zij deze informatie tijdig bereikte, begreep en ernaar handelde. De genoemde omstandigheden beperkten haar feitelijk vermogen om actief regelingen te volgen, overheidsinformatie te verwerken en zelfstandig stappen te ondernemen. Er is geen individuele toets verricht naar de vraag of het uitblijven van een eerdere melding eiseres redelijkerwijs kan worden verweten.
Evenmin is een evenwichtige belangenafweging verricht zoals vereist op grond van artikel 3:4, tweede lid, van de Awb. De Dienst Toeslagen heeft uitsluitend het algemene
systeemdoel benoemd, zonder een daadwerkelijke afweging van de individuele belangen van eiseres. De Dienst Toeslagen heeft niet kenbaar meegewogen dat het hier gaat om een herstelregeling die juist bedoeld voor ouders die langdurig zijn geraakt door overheidshandelen en daardoor vaak verminderde handelingskracht hadden. De gevolgen van de afwijzing zijn voor eiseres zeer zwaar: volledige uitsluiting van inhoudelijke herbeoordeling en daarmee van mogelijke herstel, terwijl haar late aanmelding juist voortvloeit uit de ontwrichtende omstandigheden die het gevolg zijn van de toeslagenproblematiek zelf. Daartegenover staat voor de Dienst Toeslagen slechts een formeel belang bij handhaving van de termijn, terwijl haar zaak individueel beoordeeld kan worden zonder afbreuk te doen aan de uitvoerbaarheid van de regeling.
4.1.
In de aanvullende beroepsgronden is namens eiseres aangevoerd dat sprake is van een verschoonbare termijnoverschrijding bij de aanmelding. Eiseres betwist niet dat de Dienst Toeslagen zich heeft ingezet om alle gedupeerde van de toeslagenaffaire op de hoogte te stellen van de hersteloperatie. Dat de wetgever bewust heeft gekozen voor een ruimere aanmeldtermijn doet op zichzelf niet af aan de positie van eiseres. Het gaat er immers om dat eiseres zich niet tijdig heeft kunnen aanmelden vanwege omstandigheden die haar persoonlijk raakten. Daarbij speelde onder meer een gevoel van schaamte een rol. Daarnaast waren er diverse bijzondere omstandigheden die verband houden met haar psychische gesteldheid. Voorts rustte op eiseres een aanzienlijke zorglast. Bij wet is voorzien om een zogenoemde harde termijn verschoonbaar te achten, indien de omstandigheden van het geval daartoe nopen en het overschrijden van die termijn de betrokkene redelijkerwijs niet kan worden verweten. De Dienst Toeslagen heeft miskend dat met het niet in behandeling nemen van het verzoek de gevolgen daarvan catastrofaal zijn voor eiseres. Catastrofaal omdat eiseres daarmee feitelijk en in overwegende mate de mogelijkheid wordt ontnomen om langs bestuursrechtelijke weg als gedupeerde te worden aangemerkt, terwijl zij, gelet op de vaststaande gebeurtenissen, materieel wél als zodanig heeft te gelden. Weliswaar staat haar nog de civielrechtelijke weg open, doch deze is aanzienlijk lastiger te bewandelen en minder toegankelijk. De Dienst Toeslagen heeft ook niet bestreden dat de nadelige gevolgen voor de Dienst Toeslagen bij herbeoordeling nagenoeg nihil zijn.
De Dienst Toeslagen had zich er daarnaast rekenschap van moeten geven dat aan hen een ruimere (bovenwettelijke) termijn is toegekend en dat gelet op het beginsel van equality of arms en het gelijkheidsbeginsel aan eiseres ook een ruimere termijn zou moeten worden gegund. De Dienst Toeslagen heeft dat niet op een zorgvuldige, deugdelijk gemotiveerde en onderbouwde wijze inzichtelijk gemaakt een meegenomen in zijn afweging bij de besluitvorming. Eiseres verwijst daarbij naar de uitspraak van de meervoudige kamer van de rechtbank Rotterdam van 16 december 2025. Eiseres benadrukt dat zij tot op heden wordt geconfronteerd met eenzelfde omstandigheden zoals beschreven in deze uitspraak.
Er zijn klemmende omstandigheden die ertoe hebben geleid dat niet van eiseres gevergd kan worden dat zij zich tijdig bij de Dienst Toeslagen had gemeld voor een herbeoordeling van de kinderopvangtoeslag. Als bijzondere omstandigheden heeft eiseres aangevoerd dat zij in de periode 2012 tot en met 2019 meermaals dwangbevelen ter zake onterecht verkregen kinderopvangtoeslag ontving. Eiseres raakte hierdoor diep in de (financiële) problemen. Eiseres heeft na een verhuizing in 2017 een verzoek tot schuldhulpverlening ingediend. Eiseres heeft ook enige tijd onder bewind gestaan. Parallel hieraan kampte eiseres met ernstige persoonlijke problematiek. Eiseres is werkzaam geweest bij zorgverzekeraar CZ maar is door burn-out klachten uitgevallen. In 2018 is eiseres gaan werken voor het UWV. In de periode tussen 2017 en 2020 heeft eiseres met de vader van haar dochter ernstige problemen gehad die meermaals hebben geleid tot intervisie van de politie. Eveneens werden eiseres en haar gezin in die periode geconfronteerd met een zedendelict met betrekking tot haar dochter, hetgeen een ingrijpende impact had op het functioneren van het gezin. Eiseres heeft hiervoor ook professionele hulp ontvangen. In de periode vanaf 2020 tot en met 1 januari 2024 heeft eiseres zich geconfronteerd gezien met de nasleep van de hiervoor geschetste zware persoonlijke en financiële omstandigheden. Voornoemde omstandigheden hebben tot ver na de momenten van plaatsvinden hun effect gehad op eiseres en doet dat nog steeds. Gedurende deze gehele periode was eiseres er ook niet van op de hoogte dat zij zich kon aanmelden als mogelijk gedupeerde in het kader van de toeslagenaffaire en heeft zij ook niet de ruimte en mogelijkheden gezien en gevoeld om mogelijkheden daartoe te onderzoeken. In de periode 2023 tot en met 22 mei 2024 verkeerde eiseres in verdere ingrijpende, bijzondere persoonlijke omstandigheden, welke van wezenlijke invloed zijn geweest op haar functioneren en belastbaarheid, waardoor zij zich niet tijdig kon aanmelden. In 2023 werd de vader van eiseres ernstig ziek als gevolg van een lekkende hartklep. Eiseres, heeft naast haar eigen persoonlijke bagage en de zorgen om haar dochter haar aandacht nog verder moeten verleggen. Eiseres werd als enig kind in de positie gebracht om intensieve mantelzorg te verlenen aan haar beide ouders. Ook heeft zij haar ouders ondersteund bij de verkoop van diens woning en het regelen van vervangende huisvesting. Thans ondersteund eiseres haar ouders nog steeds intensief. Eiseres heeft daarbij uiteindelijk zelf ook noodgedwongen moeten verhuizen vanwege ernstige overlast en problematische buren. Eiseres heeft vanaf 2023 tot op de dag van vandaag last van psychische klachten. Eiseres heeft in 2023 en 2024 te maken gehad met aanzienlijke stressklachten alsook verdere fysieke klachten. Door de verkoop van het huis van haar ouders, de afronding van het medische traject van haar vader heeft eiseres de ruimte en gelegenheid gezien zichzelf aan te melden.
Tot slot is namens eiseres verwezen naar een viertal uitspraken van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State (de Afdeling) van 16 september 2026 over de omstandigheden waaronder de Dienst Toeslagen aanvragen van ouders in het kader van de Wht inhoudelijk moet beoordelen ondanks dat zij zich te laat hebben aangemeld.
Juridisch kader
5. De voor de beoordeling van het beroep belangrijke wet- en regelgeving is te vinden in de bijlage bij deze uitspraak.
Beoordeling door de rechtbank
6. De rechtbank beoordeelt of de Dienst Toeslagen de aanvraag van eiseres voor compensatie terecht heeft afgewezen. Zij doet dit aan de hand van de beroepsgronden van eiseres.
6.1.
De Dienst Toeslagen heeft aan het bestreden besluit ten grondslag gelegd dat eiseres haar aanvraag te laat heeft ingediend en dat geen sprake is van bijzondere omstandigheden die aanleiding vormen om de aanvraag alsnog inhoudelijk te behandelen.
6.2.
Op grond van artikel 6.1, eerste lid, van de Wht wordt, kortweg gezegd en voor zover hier van belang, een aanvraag voor compensatie ingediend voor 1 januari 2024. 31 december 2023 (de laatste dag van de termijn) viel op een zondag. Aangezien de maandag daarop nieuwjaarsdag en dus een feestdag was, is de aanmeldtermijn grond van artikel 1 van de Algemene termijnenwet verlengd tot 2 januari 2024 op. De uiterste aanvraagdatum is door de wetgever dwingend geformuleerd.
6.3.
Bij overschrijding van de aanvraagtermijn in artikel 6.1, eerste lid, van de Wht kan de hardheidsclausule worden toegepast. Daarvoor moet op grond van artikel 9.1, eerste lid, van de Wht sprake zijn van een situatie waarbij de handhaving van de uiterste aanvraagtermijn leidt tot een onbillijkheid van overwegende aard. De Afdeling heeft in voorgenoemde uitspraken van 16 september 2026 overwogen dat de Dienst Toeslagen de hardheidsclausule als volgt heeft mogen invullen.
Voor de vraag wanneer sprake is van een onbillijkheid van overwegende aard, zoekt de Dienst Toeslagen aansluiting bij de situaties, zoals genoemd in de rechtspraak van de bestuursrechter na de uitspraak van de grote kamer van het College van Beroep voor het bedrijfsleven van 30 januari 2024, waarin een termijnoverschrijding bij het indienen van een bezwaar- of beroepschrift op grond van artikel 6:11 van de Awb verschoonbaar wordt geacht. Dat betekent dat als er sprake is van bijzondere omstandigheden die maken dat de aanvrager geen of slechts een gering verwijt kan worden gemaakt, waardoor de overschrijding van de termijn niet aan de aanvrager kan worden toegerekend, en de aanvrager zo spoedig mogelijk als redelijkerwijs kon worden verlangd alsnog de aanvraag heeft ingediend, de hardheidsclausule wordt toegepast en de aanvraag alsnog in behandeling wordt genomen. Tot deze omstandigheden kunnen behoren de schrijnende omstandigheden die in andere gevallen aanleiding geven tot toepassing van de hardheidsclausule van artikel 9.1, eerste lid, van de Wht, zoals ernstige medische omstandigheden of andere ontwrichtende persoonlijke omstandigheden. Het moet hierbij gaan om omstandigheden die zich hebben voorgedaan gedurende een relevant deel van de aanvraagtermijn.
Met het toepassen van de hardheidsclausule wordt een uitzondering gemaakt op de gebruikelijke toepassing van de regel. Dat betekent dat degene die er een beroep op doet, in ieder geval inzichtelijk moet maken waar de bijzonderheid of schrijnendheid die maken dat de aanvrager geen of slechts een gering verwijt kan worden gemaakt, in zijn of haar situatie uit bestaat, en dit zo concreet mogelijk dient te onderbouwen.
7. De rechtbank stelt vast dat tussen partijen niet in geschil is dat de aanvraag van eiseres voor compensatie ruim na voorgenoemde wettelijke termijn, en dus te laat, is ingediend.
7.1.
Naar het oordeel van de rechtbank leidt de strikte handhaving van de aanvraagtermijn in het geval van eiseres niet tot een onbillijkheid van overwegende aard. Niet is gebleken van bijzondere omstandigheden die maken dat eiseres geen of slechts een gering verwijt kan worden gemaakt waardoor de overschrijding van de termijn niet aan haar kan worden toegerekend. De Dienst Toeslagen heeft in de omstandigheden van eiseres geen aanleiding hoeven zien om met toepassing van de hardheidsclausule de aanvraag inhoudelijk te beoordelen.
De aanvraagperiode liep van medio 2020 tot 2 januari 2024. In de medische stukken die eiseres heeft overgelegd wordt alleen in 2015 melding gemaakt van een reactieve depressie. Voorts blijkt uit de stukken dat het schuldhulpverleningstraject van eiseres in 2019 is beëindigd met een schone lei. De dochter van eiseres is in 2015 in aanraking gekomen met een zedendelinquent. Hoewel de rechtbank begrijpt dat dit ingrijpende omstandigheden zijn, hebben deze zich ruim voor 2020 voorgedaan en daarmee dus niet gedurende een relevant deel van de aanvraagtermijn. De verhuizing van de ouders van eiseres heeft plaatsgevonden na de aanvraagperiode.
Eiseres heeft diverse stukken van haar behandelaars betreffende de periode 2020-2024 overgelegd waaruit blijkt dat eiseres lichamelijke klachten had. Daaruit blijkt niet dat deze dermate ernstig waren dat eiseres niet in staat was de aanvraag in te dienen. In 2020 is aangegeven dat het goed is om psychische hulp te zoeken, maar niet is gebleken wat de aard én ernst van de klachten waren en welk effect die hadden op haar vermogen tot handelen. Ook blijkt niet dat eiseres ook daadwerkelijk hulp heeft gezocht. Uit de overgelegde informatie valt dus niet af te leiden dat eiseres als gevolg van psychische klachten in de aanvraagperiode zodanig in haar doenvermogen is beperkt, dat van haar niet kon worden verwacht dat zij tijdig een aanvraag zou indienen.
De enkele stelling dat eiseres belast was met zorgtaken voor haar vader, zonder stukken ter onderbouwing daarvan, is onvoldoende om te kunnen concluderen dat sprake is van een bijzondere omstandigheid waardoor het te laat indienen van de aanvraag niet aan haar kan worden toegerekend. Hetzelfde geldt voor de verhuizing van eiseres en de overlast van haar buren.
7.2.
Daarnaast acht de rechtbank het niet aannemelijk dat eiseres niet kon weten dat de aanvraagtermijn voor compensatie op 2 januari 2024 afliep en dat zij mogelijk een beroep kon doen op de Wht. Er is over de regeling zeer veel publiciteit geweest en de Dienst Toeslagen heeft zich voldoende ingespannen om ook eiseres in de gelegenheid te stellen zich te informeren over de hersteloperatie. Niet is gebleken dat er onvoldoende middelen waren voor eiseres om op de hoogte te raken van de hersteloperatie en de aanvraagtermijn in artikel 6.1 van de Wht. De rechtbank neemt hierbij in aanmerking dat eiseres ook een eigen verantwoordelijkheid heeft om zich op de hoogte te stellen van relevante en toegankelijke berichtgeving over de hersteloperatie. Dat eiseres, zoals ze ter zitting heeft aangevoerd dat haar schulden – ook die betrekking hadden op toeslagen – vereffend waren met de schone lei en dat de berichten over de hersteloperatie daarom voor haar niet relevant waren, duidt er niet op dat ze niet in staat was kennis te nemen van de mogelijkheid om een aanvraag in te dienen maar dat ze hierover een (mogelijk) onjuiste inschatting heeft gemaakt. Uit het door eiseres aangevoerde kan dan ook niet volgen dat het te laat indienen van de aanvraag niet aan haar kan worden toegerekend.
Is sprake van strijd met het evenredigheidsbeginsel?
8. Naar het oordeel van de rechtbank slaagt het beroep van eiseres op het evenredigheidsbeginsel niet. Voor toetsing daaraan is in beginsel geen ruimte. Artikel 6.1, eerste lid, van de Wht, waarin is bepaald dat een aanvraag moet worden ingediend voor 1 januari 2024, is immers onderdeel van een wet in formele zin en mag daarom vanwege het toetsingsverbod niet aan het evenredigheidsbeginsel worden getoetst. Dit is slechts anders als zich bijzondere omstandigheden voordoen die niet volledig zijn verdisconteerd in de afweging van de wetgever. In dit geval heeft de wetgever bewust gekozen voor een ruime aanmeldperiode van ongeveer drieënhalf jaar, om daarmee rekening te houden met persoonlijke omstandigheden. Daarnaast heeft de wetgever ook middels artikel 9.1 van de Wht ruimte geboden om (in verdergaande mate) rekening te kunnen houden met bijzondere omstandigheden. De rechtbank is daarmee van oordeel dat de bijzondere omstandigheden waar eiseres zich op beroept, voldoende zijn verdisconteerd in de afwegingen van de wetgever. De rechtbank komt aan een evenredigheidstoetsing van artikel 6.1, eerste lid van de Wht dan ook niet toe.
Conclusie en gevolgen
9. Het beroep is ongegrond. Eiseres krijgt daarom het griffierecht niet terug. Zij krijgt ook geen vergoeding van haar proceskosten.
Beslissing
De rechtbank verklaart het beroep ongegrond.
Deze uitspraak is gedaan door mr. R.P. Broeders, rechter, in aanwezigheid van C.M.A. Groenendaal, griffier, op 16 oktober 2026 en openbaar gemaakt door middel van geanonimiseerde publicatie op www.rechtspraak.nl.
griffier
rechter
Een afschrift van deze uitspraak is verzonden aan partijen op:
Informatie over hoger beroep
Een partij die het niet eens is met deze uitspraak, kan een hogerberoepschrift sturen naar de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State waarin wordt uitgelegd waarom deze partij het niet eens is met deze uitspraak. Het hogerberoepschrift moet worden ingediend binnen zes weken na de dag waarop deze uitspraak is verzonden.
Bijlage: voor deze uitspraak belangrijke wet- en regelgeving
Wet hersteloperatie toeslagen
Artikel 2.1
1. De Dienst Toeslagen kent op aanvraag compensatie toe aan een aanvrager van een kinderopvangtoeslag, die schade heeft geleden, doordat ten aanzien van hem:
a. voor 23 oktober 2019 bij de uitvoering van de kinderopvangtoeslag sprake is geweest van institutionele vooringenomenheid van de Dienst Toeslagen; of
b. de toepassing van de Algemene wet inkomensafhankelijke regelingen, de Wet kinderopvang of de op die wetten berustende bepalingen bij de uitvoering van de kinderopvangtoeslag heeft geleid tot onbillijkheden van overwegende aard die voortkomen uit de hardheid van de toepassing die voor 23 oktober 2019 werd gegeven aan het wettelijke systeem.
(…)
Artikel 6.1
1. Een aanvraag als bedoeld in artikel 2.1, eerste lid, 2.6, eerste lid, 3.13, eerste lid, 4.1, eerste lid, 4.2, 4.3, eerste lid, 4.4, eerste lid, 4.6, eerste lid, of 4.7, eerste lid, wordt ingediend voor 1 januari 2024. (…)
Artikel 9.1
1. De Dienst Toeslagen kan bij een besluit over toekenning van compensatie, een tegemoetkoming of vergoeding, kwijtschelding van bestuursrechtelijke schulden of betaling van bestuursrechtelijke en privaatrechtelijke schulden afwijken van 2.1, 2.6, 2.7, 2.10, 2.11, 2.11a, 2.11b, 2.14, 2.14a, 2.16, 2.17, 3.1, 4.6, 4.7 of 6.1 voor zover toepassing van het desbetreffende artikel gelet op doel of strekking ervan zal leiden tot een onbillijkheid van overwegende aard voor degene die aanspraak wil maken op de toekenning.
(…)
ECLI:NL:RBROT:2025:15272.
ECLI:NL:RVS:2026:5492, ECLI:NL:RVS:2026:5506, ECLI:NL:RVS:2026:5507 en ECLI:NL:RVS:2026:5508.
ECLI:NL:CBB:2024:31. | Link naar deze uitspraak
|
| | |
|
|